De rit van Puno naar Cusco is lang, maar onderweg is genoeg te zien om je geen moment te vervelen. Tenminste, zolang je rijdt. Tijdens een van mijn ritten besloot Peru ergens onderweg dat onze rijrichting voorlopig even niet bestond. Wegwerkzaamheden op een tweebaansweg betekenden dat één kant volledig werd afgesloten en wij anderhalf uur mochten wachten. Toen we uiteindelijk weer mochten rijden, bleek de complete aanleiding voor die lange pauze nog geen honderd meter weg te zijn.
📍 Locatie: Route Puno – Cusco | Peru
📖 Leestijd: 5 minuten
🏷️ Categorie: Onderweg | Dagelijks leven | Verhalen uit Peru
En toen stond alles stil
De weg tussen Puno en Cusco is een van die routes waarbij je op de kaart denkt dat je gewoon van de ene stad naar de andere rijdt, terwijl je onderweg voortdurend door een veranderend landschap trekt. Je laat het Titicacameer en de hoogvlakte achter je, rijdt door kleine dorpen en open gebieden en komt langzaam dichter bij Cusco.
Tijdens een van die ritten ging dat allemaal prima, totdat er ineens een rij auto's voor ons stond.
Dat hoeft in Peru nog weinig te betekenen. Er kan een vrachtwagen langzaam rijden, iemand kan midden op de weg aan het laden zijn of er is ergens een kleine opstopping ontstaan die zichzelf meestal vanzelf weer oplost. Alleen gebeurde hier helemaal niets.
Motoren gingen uit, deuren gingen open en mensen stapten uit.
Dat is meestal geen goed teken wanneer je nog een behoorlijk eind moet rijden.
Al snel werd duidelijk wat er aan de hand was. Verderop werd aan de weg gewerkt en omdat er maar twee rijstroken waren, had men besloten één rijrichting volledig af te sluiten. Onze kant was aan de beurt om te wachten.
Hoe lang?
Ongeveer anderhalf uur.
Dan maar even rondkijken
In Nederland zou anderhalf uur stilstaan waarschijnlijk vrij snel leiden tot verkeersinformatie, omleidingen, geïrriteerde automobilisten en mensen die op hun telefoon proberen uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor deze ellende.
Daar stond iedereen vooral te wachten.
Na een tijdje bleven maar weinig mensen in hun auto zitten. Er werd wat gelopen, mensen maakten een praatje en sommigen verdwenen een stukje de omgeving in om te kijken waar we eigenlijk terecht waren gekomen. Zelf deed ik uiteindelijk hetzelfde, want wanneer iemand je vertelt dat je de komende anderhalf uur toch nergens heen gaat, heeft het weinig zin om achter het stuur naar de auto voor je te blijven kijken.
En eigenlijk was dat helemaal geen straf.
De omgeving was prachtig. Bergen aan beide kanten, een enorme lucht erboven en verspreid in het landschap huizen, velden en bomen. Een plek waar ik onder normale omstandigheden waarschijnlijk gewoon doorheen was gereden, omdat Cusco het doel van die dag was en de weg vooral bedoeld was om daar te komen.
Nu hadden we ineens alle tijd.
Je loopt een stukje, kijkt rond, maakt foto's en merkt dat een verplichte stop onderweg vanzelf iets anders wordt zodra je accepteert dat je er toch niets aan kunt veranderen.
De rij auto's werd ondertussen steeds langer.
Waar doen we dit eigenlijk voor?
Na ongeveer anderhalf uur kwam er eindelijk beweging in de rij. Mensen liepen terug naar hun auto's, motoren werden gestart en langzaam begon iedereen weer te rijden.
Ik was inmiddels natuurlijk benieuwd naar de enorme werkzaamheden die ervoor hadden gezorgd dat een complete rijrichting zo lang was stilgelegd.
We reden verder.
En toen zagen we het.
Nog geen honderd meter.
Dat was het.
Voor een stukje weg van nog geen honderd meter hadden wij ongeveer anderhalf uur staan wachten.
Misschien waren de werkzaamheden ingewikkelder dan ze eruitzagen en ongetwijfeld was er een goede reden om het verkeer volledig stil te leggen, maar vanuit de auto was het vooral moeilijk om geen bewondering te hebben voor de verhouding tussen de lengte van de reparatie en de lengte van de wachttijd.
Honderd meter weg.
Anderhalf uur wachten.
En daarna reed iedereen gewoon weer verder alsof er niets gebeurd was.
Reizen volgens de Peruaanse klok
Tijdens mijn jaren in Peru heb ik geleerd dat reistijden daar soms vooral een indicatie zijn. Je kunt 's morgens precies weten hoe laat je vertrekt en een uitstekend idee hebben van hoe laat je ergens wilt aankomen, waarna de werkelijkheid onderweg rustig besluit een eigen planning te volgen.
Een wegafsluiting, werkzaamheden, een vrachtwagen, een protest, slecht weer of iets anders waar je vooraf geen rekening mee had gehouden kan een keurige planning zonder veel moeite veranderen.
In het begin kon ik me daar behoorlijk over verbazen. Later werd het vooral onderdeel van reizen door Peru. Genoeg tijd nemen, niet iedere aansluiting zo strak plannen dat tien minuten vertraging meteen een probleem wordt en accepteren dat je soms simpelweg moet wachten.
Achteraf herinner ik me van deze rit dan ook helemaal niet dat we anderhalf uur verloren.
Ik herinner me vooral dat we uitstapten.
Dat ik rondkeek op een plek waar ik anders waarschijnlijk met dezelfde snelheid doorheen was gereden als alle andere keren.
En natuurlijk herinner ik me die honderd meter weg.
Want anderhalf uur wachten voor honderd meter asfalt is uiteindelijk toch een veel beter verhaal dan wanneer we gewoon op tijd in Cusco waren aangekomen.
