Wie vanuit Arequipa naar de Colca Canyon rijdt, neemt normaal gesproken de bekende route richting Chivay, maar tijdens mijn jaren in Peru koos ik ook weleens voor een weg die er op Google Maps nét interessant genoeg uitzag om mijn nieuwsgierigheid te winnen. Zo belandde ik op een route via de S1 en de 34E, waar de blauwe lijn op mijn scherm keurig richting Colca bleef wijzen, terwijl de werkelijkheid onderweg steeds minder op een gewone weg begon te lijken.
📍 Locatie: Arequipa – Chivay | Peru
📖 Leestijd: 7 minuten
🏷️ Categorie: Colca | Reizen | Verhalen uit Peru
Een blauwe lijn door de Andes
Wie vanuit Arequipa naar de Colca Canyon rijdt, neemt normaal gesproken de bekende route richting Chivay, een prachtige rit over de hoogvlakte waarbij de stad langzaam achter je verdwijnt en het landschap steeds kaler en indrukwekkender wordt. Je rijdt tussen vulkanen, vicuña's en alpaca's en bereikt uiteindelijk bij Mirador de los Volcanes een hoogte van bijna 5.000 meter, waarna de weg verder afdaalt richting Chivay en de Colca-vallei.
Maar er zijn natuurlijk ook andere wegen, en juist die hebben op mij altijd een zekere aantrekkingskracht gehad. Niet omdat ik per se de moeilijkste route wil nemen, maar omdat ik na jaren in Peru steeds nieuwsgieriger werd naar wat er achter zo'n afslag lag waar bijna niemand leek af te slaan.
Zo kwam ik ooit op de S1 terecht, met het idee om via de 34E verder richting Chivay te rijden. Op Google Maps zag het er allemaal redelijk overzichtelijk uit: een weg door de bergen, een aansluiting verderop en uiteindelijk gewoon weer Colca. Misschien wat rustiger en avontuurlijker dan de normale route, maar op het scherm was er weinig reden om aan te nemen dat dit een heel bijzondere onderneming zou worden.
Google Maps had er in ieder geval alle vertrouwen in, en aanvankelijk had ik dat dus ook.
Wanneer de wereld langzaam leegloopt
In Peru kan een landschap verbazingwekkend snel veranderen. Je rijdt nog over een redelijk normale weg en een half uur later vraag je je af wanneer je voor het laatst een huis, tankstation of überhaupt een ander mens hebt gezien. Op deze route gebeurde precies dat, alleen duurde het niet lang voordat ik begon te beseffen dat de leegte hier toch van een andere orde was.
Het asfalt werd steeds minder vanzelfsprekend en maakte plaats voor stukken met stenen, kuilen en stof, terwijl de bergen groter werden en ieder teken van bewoning langzaam verdween. Er was geen dorp waar je even iets kon eten, geen tankstation waar je voor de zekerheid de auto nog eens kon volgooien en op grote delen van de route was er ook geen mobiel bereik.
Dat laatste klinkt misschien aantrekkelijk wanneer je thuis op de bank zit en droomt van een paar dagen zonder telefoon, e-mail en WhatsApp, maar het krijgt een heel andere betekenis wanneer je midden in de Andes rijdt en je ineens realiseert dat je daar met pech ook echt alleen staat.
In Nederland zou je in zo'n situatie de Wegenwacht bellen, vertellen waar je ongeveer staat en vervolgens waarschijnlijk vooral klagen dat het wel erg lang duurt voordat iemand verschijnt. Hier had bellen weinig zin wanneer er überhaupt geen bereik was, en zelfs als dat er wel was geweest, bleef de interessante vraag hoe je precies uitlegt waar je staat wanneer het antwoord ongeveer neerkomt op: ergens tussen een paar enorme bergen op een weg waar ik al een hele tijd niemand meer heb gezien.
Een Peruaanse ANWB-bus die toevallig achter de volgende berg staat te wachten, hoef je daar in ieder geval niet te verwachten.
