Er zijn van die foto's die je maakt zonder er op dat moment lang bij stil te staan. Geen spectaculaire vulkaan, geen wandeling door de Andes en ook geen plek waarvoor je uren in een reisgids hebt zitten bladeren, maar gewoon iets wat je onderweg tegenkomt en waarvan je denkt: hier moet ik even een foto van maken. Deze is daar een mooi voorbeeld van. Een rode vrachtwagen langs de weg, een man die rustig op een betonnen rand zit en een hond die vanuit de laadbak naar buiten kijkt alsof hij dit iedere dag doet. Waarschijnlijk was dat ook gewoon zo.
📍 Locatie: Peru
📖 Leestijd: 5 minuten
🏷️ Categorie: Verhalen uit Peru | Dagelijks leven | Persoonlijk
Dingen waar je vanzelf niet meer van opkijkt
Toen ik net in Peru woonde, zag ik voortdurend dingen waarvan ik dacht: dit zou je in Nederland toch niet zo snel tegenkomen. Niet eens omdat het allemaal zo bijzonder was, maar vooral omdat het dagelijkse leven er op veel punten gewoon anders uitziet dan wij gewend zijn.
Na verloop van tijd veranderde dat vanzelf. Niet omdat die dingen verdwenen, maar omdat ik eraan gewend raakte en niet meer bij alles stilstond. Wanneer je langere tijd in een ander land woont, verschuift blijkbaar langzaam je idee van wat normaal is en worden situaties waar je in het begin nog verbaasd naar stond te kijken gewoon onderdeel van de dag.
Zoals een hond achter in een vrachtwagen.
In Nederland zouden we waarschijnlijk binnen vijf minuten een discussie hebben over veiligheid, regels, een hondenriem, verzekeringen en minstens drie instanties die er iets van zouden vinden. Deze hond leek zich daar allemaal niet zo druk over te maken en keek vooral rustig naar buiten alsof hij precies wist waar de reis naartoe ging.
Misschien wist hij dat ook wel.
Onderweg in Peru
Autorijden door Peru was voor mij sowieso zelden saai, want zelfs tijdens een gewone rit kon je onderweg van alles tegenkomen. Een vrachtwagen die zo hoog was volgeladen dat je jezelf afvroeg hoe hij de volgende bocht zou halen, een schaap of koe die besloot dat de weg ook van hem was, een hond die zonder enige haast overstak of iemand die langs de weg zat op een plek waarvan je jezelf afvroeg hoe hij daar überhaupt terecht was gekomen.
In het begin kijk je daar anders naar, waarschijnlijk omdat je automatisch vergelijkt met Nederland, maar na verloop van tijd stop je daarmee. Je leert beter kijken, wat verder vooruitdenken en vooral niet verwachten dat alles gaat zoals jij vooraf had bedacht.
Dat gold overigens niet alleen voor het verkeer. Het was iets wat ik tijdens mijn jaren in Peru steeds meer leerde: niet alles hoeft georganiseerd te zijn zoals wij dat gewend zijn om uiteindelijk toch te functioneren.
Soms op een manier waarvan ik dacht: hoe dan?
Maar het werkte.
Meestal dan.
Honden waren overal
Wat me tijdens mijn jaren in Peru ook altijd opviel, was hoeveel honden je onderweg tegenkwam. Niet alleen in de steden en dorpen, maar soms ook langs wegen waar in de wijde omgeving nauwelijks een huis te zien was.
Sommige honden hadden duidelijk een eigenaar en lagen uren voor een huis of winkel alsof ze daar persoonlijk verantwoordelijk waren voor de bewaking. Andere liepen rond alsof de hele straat van hen was en leken vooral hun eigen plan te trekken. En wanneer je buiten de steden kwam, kon je ze soms op de meest onverwachte plekken tegenkomen.
Deze had het in ieder geval slim aangepakt.
Waarom zelf kilometers lopen wanneer er ook een rode vrachtwagen beschikbaar is?
Het gewone Peru
Misschien vind ik dit soort foto's achteraf juist daarom zo leuk. Wanneer mensen aan Peru denken, komen al snel Machu Picchu, de Andes, lama's, kleurrijke markten en indrukwekkende vulkanen voorbij, en natuurlijk horen die allemaal bij het land. Maar wanneer je er jarenlang woont, bestaat Peru uiteindelijk voor het grootste gedeelte uit heel andere momenten.
Een boodschap doen. Onderweg ergens stoppen. Mensen langs de kant van de weg. Een oud vrachtwagentje dat waarschijnlijk al veel langer rondrijdt dan je op basis van de buitenkant voor mogelijk houdt. En dus ook een hond die met zijn kop uit de laadbak steekt en rustig kijkt wat er onderweg allemaal voorbij komt.
Het zijn geen foto's die je maakt omdat je denkt dat ze ooit op de voorkant van een reisgids terechtkomen. Je maakt ze omdat het beeld op dat moment grappig, opvallend of gewoon typisch is, en jaren later blijkt zo'n foto ineens veel meer terug te brengen dan je destijds had verwacht.
Ik weet niet meer waar deze man met zijn rode vrachtwagen naartoe ging en ik heb uiteraard ook geen idee of de hond überhaupt wist wat de bestemming was.
Maar dat leek hem weinig uit te maken.
Hij had onderweg in ieder geval het beste uitzicht.
