Er zijn mensen die schoenen verzamelen, anderen hebben een kast vol horloges en blijkbaar bestaan er ook mensen die vinden dat drie keukenmessen ruim voldoende zijn. Ik behoor duidelijk niet tot die laatste groep. Wanneer ik deze foto terugzie, moet ik zelf ook een beetje lachen, want zelfs met de beste wil van de wereld kan ik moeilijk beweren dat ik al deze messen werkelijk nodig had.
📍 Locatie: Arequipa | Peru
📖 Leestijd: 6 minuten
🏷️ Categorie: Verhalen uit Peru | Koken | Persoonlijk
Wanneer heb je eigenlijk genoeg messen?
Dat is een vraag waarop ik blijkbaar nooit een goed antwoord heb gevonden. Natuurlijk had ik mijn favoriete messen, die ik bijna dagelijks gebruikte, en daarnaast waren er exemplaren die vooral heel mooi aan de muur hingen en waarschijnlijk vaker werden bekeken dan gebruikt, maar iedere keer wanneer ik ergens een bijzonder mes tegenkwam, wist ik toch weer een reden te bedenken waarom juist dát exemplaar nog ontbrak.
En zo groeit zoiets.
Eerst koop je een goed koksmes. Daarna ontdek je dat een santoku toch wel erg prettig werkt. Vervolgens heb je natuurlijk iets nodig voor brood, vlees, vis en groenten, en voordat je het weet hangt er een complete verzameling aan de muur waarvan ieder normaal mens waarschijnlijk zou zeggen: Lauwrens, volgens mij kun je met drie van die dingen precies hetzelfde doen.
Waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook.
Koken hoorde bij mijn leven in Peru
Toch vertelt deze foto voor mij veel meer dan alleen het verhaal van een uit de hand gelopen verzameling keukenmessen, want koken was in Peru een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse leven. Niet ingewikkeld of iedere avond culinair verantwoord, maar gewoon boodschappen doen, kijken wat er verkrijgbaar was, de keuken induiken en iets maken.
Peru is wat dat betreft natuurlijk een fantastisch land. De hoeveelheid aardappelen, pepers, groenten, kruiden, vis, vlees en fruit is enorm en ik ontdekte voortdurend ingrediënten die ik in Nederland nauwelijks kende. Soms wist ik precies wat ik ermee wilde maken, soms had ik werkelijk geen idee en kocht ik iets alleen maar omdat ik wilde weten hoe het smaakte.
Dat laatste leverde niet altijd een culinair hoogtepunt op, maar meestal kwam het uiteindelijk wel goed.
En anders waren er altijd nog kruiden.
Niet alles hoefde Peruaans te zijn
Ik hield van de Peruaanse keuken, maar dat betekende natuurlijk niet dat ik iedere dag Peruaans kookte. Na verloop van tijd wordt een keuken gewoon je eigen keuken en maak je waar je op dat moment zin in hebt. De ene dag iets typisch Peruaans, de volgende dag pasta, een stuk vlees, soep of iets waarvan het recept tijdens het koken eigenlijk pas ontstond.
Dat vond ik misschien nog wel het leukste.
Geen recept tot op de gram volgen, maar proeven, iets toevoegen, nog een keer proeven en vervolgens besluiten dat er toch nog iets ontbreekt. Soms werd het fantastisch en soms wist ik na één hap dat ik die combinatie de volgende keer beter kon vergeten.
Ook dat is koken.
Een keuken vertelt meer dan je denkt
Wanneer ik nu naar deze foto kijk, zie ik natuurlijk eerst die belachelijke hoeveelheid messen aan de muur, maar daarna zie ik vooral een stukje van mijn dagelijkse leven in Arequipa terug.
De keuken waar werd gekookt, gegeten, geprobeerd en soms behoorlijk geïmproviseerd. De blauwe tegeltjes onder de messen. De pannen erboven. Dingen waar je op het moment zelf eigenlijk helemaal niet bij stilstaat, omdat ze gewoon onderdeel zijn van je huis en van je dag.
Pas wanneer zo'n huis niet meer je huis is, krijgen dat soort foto's ineens een andere betekenis.
Misschien is dat ook waarom ik foto's als deze zo leuk vind. Het hoeft niet altijd Machu Picchu te zijn, een vulkaan bij zonsondergang of een spectaculaire wandeling door de Andes. Soms vertelt een muur vol keukenmessen uiteindelijk net zoveel over vijf jaar wonen in Peru.
Al blijft één vraag natuurlijk onbeantwoord.
Had ik al die messen nodig?
Nee.
Absoluut niet.
Maar dat heeft me er destijds blijkbaar ook niet van weerhouden ze te kopen. 😄
