Veel mensen denken dat je je ergens thuis gaat voelen tijdens een bijzondere reis of een indrukwekkende wandeling. Bij mij gebeurde dat op een heel ander moment. Niet tijdens een bezoek aan Machu Picchu of hoog in de Andes, maar op een gewone ochtend aan de ontbijttafel van onze Bed & Breakfast in Arequipa.
Locatie: Arequipa | Zuid-Peru
Leestijd: 6 minuten
Categorie: Persoonlijk | Wonen in Peru | B&B | Herinneringen
Een gewone ochtend die bijzonder werd
Als ik terugdenk aan mijn jaren in Peru, zijn het opvallend genoeg niet altijd de grote reizen of de spectaculaire landschappen die als eerste in me opkomen. Natuurlijk herinner ik me de indrukwekkende vulkanen, de eindeloze bergwegen en de wandelingen door de Andes, maar de momenten die het diepst zijn blijven hangen, waren vaak juist de meest gewone.
Vrijwel iedere ochtend begon op dezelfde manier. Nog voordat de eerste gasten beneden kwamen, werd de ontbijttafel klaargezet met vers brood, fruit van de lokale markt, koffie, thee en verse vruchtensappen. Terwijl de zon langzaam boven de vulkanen verscheen en de tuin steeds warmer werd, kwam het huis langzaam tot leven. De eerste gasten schoven aan tafel, vertelden enthousiast over hun plannen of juist over alles wat ze de dag ervoor hadden beleefd. De één ging richting Colca Canyon, een ander wilde de stad ontdekken en weer iemand anders bereidde zich voor op een wandeling naar de voet van de Misti.
Ik luisterde vaak met een kop koffie in mijn hand naar die gesprekken en besefte me toen nog niet dat dit op een dag herinneringen zouden worden waar ik met veel plezier op zou terugkijken.
Gastvrijheid verbindt mensen
Onze Bed & Breakfast was voor veel reizigers een plek om één of twee nachten uit te rusten voordat hun reis verderging. Voor ons was het echter veel meer dan een accommodatie. Het was een plek waar mensen uit alle delen van de wereld elkaar ontmoetten en waar verhalen vanzelf ontstonden.
Tijdens het ontbijt werd er gelachen, werden routes uitgewisseld en kregen gasten tips die je in geen enkele reisgids terugvindt. Regelmatig zaten mensen die elkaar de avond ervoor nog niet kenden een uur later samen plannen te maken om dezelfde wandeling te gaan maken of gezamenlijk een taxi naar een uitzichtpunt te nemen. Juist dat vond ik misschien wel het mooiste van ons werk. Je bood niet alleen een kamer aan, maar creëerde onbewust een plek waar mensen elkaar vonden.
Zonder dat ik het doorhad
Pas achteraf realiseerde ik me dat juist die dagelijkse routine ervoor had gezorgd dat Peru langzaam als thuis begon te voelen. Ik kende de mensen op de markt waar we iedere ochtend verse producten kochten. De bakker wist inmiddels welk brood we nodig hadden en maakte regelmatig een praatje als ik binnenkwam. Buren groetten me alsof ik er al jaren woonde en ook de taxichauffeurs begonnen steeds vaker mijn gezicht te herkennen.
Het waren geen grote gebeurtenissen. Er gebeurde eigenlijk niets bijzonders. Toch zijn het juist die kleine, vanzelfsprekende momenten die ervoor zorgen dat een vreemde plek langzaam verandert in een thuis.
Ik was niet langer iemand die op reis was.
Ik woonde er.
Meer dan alleen Peru
Misschien is dat ook wel de reden waarom Peru nog altijd zo'n bijzondere plek voor mij is gebleven. Natuurlijk denk ik met veel plezier terug aan de wandelingen, de indrukwekkende natuur en de avonturen die ik heb beleefd, maar uiteindelijk zijn het vooral de mensen en het dagelijkse leven die zijn blijven hangen.
Een eenvoudig ontbijt op een zonnige ochtend in Arequipa lijkt misschien niet bijzonder wanneer je het zo opschrijft. Toch vertegenwoordigt juist dat beeld voor mij vijf jaar van mijn leven. Het was de plek waar iedere dag opnieuw begon, waar nieuwe ontmoetingen ontstonden en waar ik langzaam ontdekte dat Peru veel meer was geworden dan een land waar ik ooit naartoe verhuisde.
Het was een plek geworden waar ik me thuis voelde.
Terugkijken met een glimlach
Nu ik weer in Nederland woon, denk ik daar regelmatig aan terug. Soms is één foto van een gedekte ontbijttafel al genoeg om weer even terug te zijn in die tuin in Arequipa. Ik hoor de gesprekken, ruik de verse koffie en zie de eerste zonnestralen tussen de bomen verschijnen.
Misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste wat een land je kan geven. Niet alleen prachtige herinneringen aan indrukwekkende reizen, maar vooral het gevoel dat je er een tijdlang écht hebt geleefd.
En misschien is dat wel de reden waarom Peru, hoe ver het ook weg ligt, altijd een beetje als thuis zal blijven voelen.
