Huacachina staat bekend als de enige natuurlijke oase van Zuid-Amerika en trekt jaarlijks duizenden reizigers die willen sandboarden of met een buggy door de enorme zandduinen willen rijden. Dat is allemaal terecht, maar foto's laten slechts een klein deel van de werkelijkheid zien. Pas wanneer je zelf boven op één van die gigantische duinen staat en de zon langzaam achter de horizon ziet verdwijnen, begrijp je waarom deze plek zo bijzonder is.
Locatie: Huacachina | Regio Ica | Zuid-Peru
Leestijd: 9 minuten
Categorie: Huacachina | Ica | Woestijn | Zuid-Peru
Meer dan een oase in de woestijn
Tijdens mijn jaren in Peru ben ik regelmatig in Huacachina geweest, vaak samen met Nederlandse reizigers die voor het eerst door Zuid-Peru reisden. Vrijwel iedereen had hetzelfde beeld van deze plek: een paar foto's maken bij de lagune, een wandeling door het dorp en daarna weer verder richting de volgende bestemming. Dat veranderde meestal al binnen een kwartier nadat we in de zandbuggy waren gestapt, want dan ontdek je pas hoe indrukwekkend dit gebied werkelijk is.
Op foto's lijkt Huacachina een klein en overzichtelijk plaatsje. Dat klopt eigenlijk ook wel. Rond de lagune vind je een aantal hotels, restaurants, terrasjes en souvenirwinkels, waardoor je het gevoel krijgt dat je het dorp binnen een uur wel hebt gezien. En eerlijk gezegd is dat ook zo.
Voor Huacachina kom je niet vanwege het dorp.
Je komt voor de zandduinen.
Villa Jazmín
Wanneer ik in de omgeving van Ica verbleef, koos ik vrijwel altijd voor Hotel Villa Jazmín. Niet alleen vanwege de rustige ligging, maar vooral vanwege de eigenaar, Mozes, een Belg die al jarenlang in Peru woont en precies weet hoe hij zijn gasten zich thuis moet laten voelen.
Vanaf de eerste ontmoeting konden we het goed met elkaar vinden. Op een dag zei hij lachend: "Lauw, als gids mag je hier alles drinken wat je wilt... maar laat mijn wijnkelder alsjeblieft met rust."
Die wijnkelder heb ik overigens nooit gezien.
Misschien maar goed ook.
Villa Jazmín behoort voor mij nog steeds tot één van de prettigste hotels in de regio en is wat mij betreft de ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan Huacachina, de wijnhuizen en de beroemde pisco-producenten rond Ica.
Veel groter dan je vooraf denkt
Pas wanneer je beneden aan één van de zandduinen staat, ontdek je hoe enorm ze werkelijk zijn. Op foto's lijken ze indrukwekkend, maar de werkelijkheid is toch anders. De buggy's die beneden nog groot lijken, veranderen boven aangekomen in kleine stipjes en dan besef je pas hoe gigantisch dit landschap eigenlijk is.
Ik heb regelmatig mensen vol enthousiasme aan de klim naar de top zien beginnen. Halverwege veranderde dat enthousiasme meestal in de vraag hoeveel meter het eigenlijk nog was. Het antwoord was eenvoudig: verder dan het op dat moment leek. Zand heeft namelijk de vervelende eigenschap dat je bij iedere stap ook weer een stukje terugzakt.
Alsof de chauffeurs een geheime wedstrijd houden
(Plaats hier foto 2.)
Na een korte uitleg stap je in een zandbuggy en vanaf dat moment is het vooral een kwestie van je goed vasthouden. De chauffeurs kennen iedere helling, iedere afdaling en iedere scherpe bocht uit hun hoofd. Tenminste... dat hoop je dan maar.
Soms kreeg ik serieus het idee dat ze onderling een wedstrijd hielden wie de meeste passagiers kon laten gillen. En eerlijk is eerlijk, daar slaagden ze behoorlijk goed in. Na iedere steile afdaling hoorde je ergens weer een mengeling van opluchting, gelach en af en toe een krachtterm die ik hier maar niet zal herhalen.
Na een paar minuten weet je één ding zeker.
Die chauffeurs doen dit vaker.
Mijn Ray-Ban en een rol ducttape
Wie denkt dat een beetje zand geen probleem is, heeft Huacachina nog nooit bezocht. Na een paar minuten zat het werkelijk overal. In mijn schoenen, in mijn kleding, in mijn rugzak en zelfs mijn Ray-Ban besloot langzaam van mijn neus af te glijden.
Op een gegeven moment zag ik nog maar één oplossing.
Een stukje ducttape.
Het zag er waarschijnlijk niet uit, maar mijn zonnebril bleef tenminste zitten. Soms vragen de mooiste avonturen nu eenmaal om de meest creatieve oplossingen.
Een zonsondergang die je nooit meer vergeet
Hoe spectaculair het rijden door de duinen ook is, het mooiste moment van de dag begint pas wanneer de motoren uitgaan. Langzaam klim je de laatste meters naar de top van een duin en zodra je boven bent, valt er een stilte die je op zo'n toeristische plek eigenlijk niet verwacht.
Voor je ligt een eindeloze zee van zand, terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt en de kleuren iedere minuut veranderen. Op dat moment verdwijnen de buggy's, de toeristen en zelfs het zand dat inmiddels werkelijk overal zit even naar de achtergrond.
Ik heb op veel plaatsen in Peru de zon zien ondergaan, maar deze behoort zonder twijfel tot de mooiste die ik ooit heb meegemaakt. Sterker nog, als iemand mij zou vragen welke natuurervaring tijdens mijn jaren in Peru de meeste indruk op mij heeft gemaakt, dan staat de zonsondergang boven de zandduinen van Huacachina zonder enige twijfel helemaal bovenaan.
Voor mij hoort dit zonder overdrijven bij één van de mooiste natuurwonderen die Peru te bieden heeft.
Sandboarden of gewoon genieten?
De meeste bezoekers komen naar Huacachina om te sandboarden en eerlijk gezegd is dat ontzettend leuk om een keer te doen. Toch hoef je daarvoor geen ervaren snowboarder te zijn. De meeste mensen gaan liggend naar beneden en zelfs dat levert al voldoende snelheid op om met een grote glimlach beneden aan te komen.
Zelf bleef ik uiteindelijk vooral genieten van het landschap. De enorme zandduinen, de stilte zodra de buggy's even stilstaan en het uitzicht over de woestijn maakten op mij meer indruk dan het sandboarden zelf.
Mijn advies
Plan je bezoek aan Huacachina aan het einde van de middag. De temperatuur is dan aangenamer, het licht wordt steeds mooier en uiteindelijk sluit je de dag af met een zonsondergang die je waarschijnlijk nooit meer vergeet.
Neem een goede zonnebril mee.
En voor de zekerheid misschien ook een rolletje ducttape.
Je weet maar nooit.
Benieuwd naar meer verhalen uit Peru?
Op deze website deel ik persoonlijke reisverhalen, praktische reistips en bijzondere ontmoetingen uit de jaren waarin ik in Peru woonde en werkte. Veel van deze verhalen vormden de basis voor mijn boek Verder dan de Vulkanen, maar je vindt hier ook herinneringen die uiteindelijk geen plek meer in het boek kregen.
Veel leesplezier en hopelijk tot bij een volgend verhaal!
➡️ Bekijk alle blogs
