Wat ik achterliet in Peru – Herinneringen en nieuwe reisplannen

Een oude promotiefilm van mijn bed & breakfast in Arequipa bracht me onlangs terug naar een periode waarin ik werkelijk van alles tegelijk deed. Ik runde een accommodatie, organiseerde reizen, maakte foto's, schreef verhalen en had ondertussen voortdurend nieuwe ideeën. Inmiddels zijn er drie boeken over Peru verschenen en woon ik weer in Nederland. Toch blijft dat land op de een of andere manier in mijn dagelijks leven opduiken. En inmiddels heb ik alweer een plan: terug naar Peru, met een huurauto en mijn eigen reisgids. Want een tweede deel schrijft zichzelf natuurlijk ook niet.

📍 Locatie: Peru | Nederland
📖 Leestijd: circa 7 minuten
🏷️ Categorie: Peru | Reizen | Persoonlijke verhalen

 


Tweehonderd soles en een heleboel herinneringen

Ik zat onlangs wat door oude Facebookberichten te bladeren toen ik een promotiefilm tegenkwam van The Office, mijn voormalige bed & breakfast in Arequipa. Een Zuid-Afrikaanse fotograaf die daar woonde, had die destijds voor me gemaakt. Honderd soles kostte het, wat ik voor het resultaat een uitstekende prijs vond. Na afloop zijn we samen nog wat gaan drinken en ging er nog eens honderd soles aan bier doorheen. Uiteindelijk was de nabespreking dus even duur als de hele filmproductie, maar ik had er zelf ook plezier van.

Ik bekeek de beelden van de tuin, de bloemen, de appartementen en de verlichting. Alles zag er nog precies zo uit als ik het me herinnerde. Zelfs de kleine details die ik destijds belangrijk vond, kwamen weer voorbij. En terwijl ik naar het filmpje keek, dacht ik aan de tijd die ik daar had doorgebracht, aan alles wat ik had opgebouwd en aan de hoeveelheid werk die achter die keurige beelden schuilging.

Het bijzondere van zo'n oude film is dat je in anderhalve minuut weer midden in een periode van je leven zit die inmiddels behoorlijk ver achter je ligt. Ik herkende ieder hoekje en kon me nog precies voorstellen hoe het er op een gewone werkdag aan toeging. De gasten, de medewerkers, de boodschappen, het onderhoud en natuurlijk de dingen die onverwacht geregeld moesten worden. Daar was altijd wel iets van.

En dan te bedenken dat ik destijds ook nog tijd vond om allerlei andere plannen uit te voeren.

Een bed & breakfast met een buitenbioscoop

The Office bestond uit acht appartementen, een tuin en allerlei voorzieningen waar ik in de loop der jaren behoorlijk wat aandacht aan heb besteed. Aan het einde bereikten we een bezettingsgraad van ongeveer 72 procent en werkten er twaalf mensen mee aan het bedrijf. Dat zijn cijfers waar ik nog altijd met voldoening op terugkijk, zeker wanneer ik bedenk hoeveel improvisatie er soms nodig was om alles draaiende te houden.

Ondernemen in Peru was een ervaring op zichzelf. Je kunt nog zo zorgvuldig plannen, maar er komt altijd wel iets tussendoor dat om een andere oplossing vraagt. Daar leerde ik gaandeweg mee omgaan, al kostte dat de ene dag wat meer geduld dan de andere.

Een van mijn ideeën was om in de tuin een buitenbioscoop te maken. Uiteindelijk kwam er een scherm van 150 inch, sfeerverlichting en grote, kleurrijke kussens waarop gasten 's avonds konden zitten. Ik vond het prachtig om te zien hoe de tuin daardoor veranderde zodra het donker werd. Overdag een plek om rustig te zitten en 's avonds een kleine bioscoop onder de sterrenhemel.

Als ik de foto's daarvan nu terugzie, vraag ik me weleens af waar ik al die energie vandaan haalde. Er was altijd werk aan de accommodatie en ondertussen bedacht ik alweer iets nieuws. Zo ging dat eigenlijk voortdurend.

Met 21 Nederlanders in een bus door Peru

Naast het werk in Arequipa bleef ik het land ontdekken. Ik reisde door het zuiden van Peru, maakte duizenden foto's en schreef over de plaatsen die ik bezocht. Soms waren dat bekende bestemmingen, maar vaak trok juist een kleinere plaats of een onverwachte ontmoeting mijn aandacht.

Een van de bijzondere ervaringen was een georganiseerde rondreis met 21 Nederlanders. Met een bus trokken we vanuit Lima langs de kust, via Paracas, Ica en Nasca naar Arequipa, de Colca Canyon, het Titicacameer en uiteindelijk Cusco en Machu Picchu.

Wie ooit met een groep door Peru heeft gereisd, weet dat zo'n onderneming behoorlijk wat organisatie vraagt. De afstanden zijn groot, de wegen niet overal even comfortabel en onderweg gebeurt er altijd wel iets waardoor de planning moet worden aangepast. Bovendien heb je 21 mensen bij je die allemaal hun eigen verwachtingen en interesses hebben.

Maar juist daardoor leer je een land op een andere manier kennen. Je ziet hoe reizigers reageren op plaatsen die voor jou inmiddels vertrouwd zijn geworden en ontdekt soms opnieuw wat je zelf zo bijzonder vond toen je er voor het eerst kwam.

Veel van mijn ervaringen onderweg kwamen later terecht in Voorbij de Vulkanen, mijn eigenwijze reisgids over Zuid-Peru. De routes, de bezienswaardigheden, de restaurants en de praktische ervaringen zijn gebaseerd op wat ik zelf heb meegemaakt. Ik heb die wegen gereden, op die plaatsen rondgelopen en onderweg regelmatig moeten improviseren.

Dat maakt het vooruitzicht om straks met mijn eigen boek door Peru te rijden des te leuker. Ik ben benieuwd of ik het nog altijd met mezelf eens ben.

Van losse verhalen naar drie boeken

Tijdens mijn jaren in Peru schreef ik regelmatig over wat ik meemaakte. Ik maakte foto's, hield aantekeningen bij en verzamelde informatie over plaatsen waar ik geweest was. Mijn zwarte notitieboekjes raakten gevuld met namen, adressen, gebeurtenissen en ideeën waarvan ik op dat moment nog niet wist wat ik er later mee zou doen.

Pas veel later begon dat materiaal de vorm van boeken aan te nemen.

Met Verder dan de Vulkanen verscheen mijn persoonlijke reisverhaal, waarin mijn ervaringen en avonturen in Peru centraal staan. Daarna volgde Voorbij de Vulkanen, mijn eigenwijze reisgids over Zuid-Peru. En inmiddels is er ook mijn derde boek, De laatste keuze in Peru, een technologische thriller waarin het land opnieuw een belangrijke rol speelt, maar ditmaal binnen een volledig ander verhaal.

Drie boeken dus, allemaal op hun eigen manier verbonden met Peru. En dat terwijl ik jarenlang vooral bezig was met reizen, werken en schrijven wanneer ik daar aanleiding toe had.

Tussen die werkzaamheden door hield ik me ook bezig met andere ideeën. Zo wilde ik een kookboek maken met traditionele familierecepten uit verschillende landen. Mijn plan was om mensen te vragen hun favoriete recept op een ouderwetse ansichtkaart te schrijven en naar mij op te sturen. Het liefst gerechten die thuis al generaties lang worden bereid, met de kleine bijzonderheden die je in een standaard kookboek meestal niet tegenkomt.

Ik plaatste er zelfs een oproep voor op Facebook en ontving onder andere een handgeschreven recept uit Brazilië. Dat kookboek is er uiteindelijk nog niet gekomen, maar het idee bestaat nog altijd.

Wanneer ik mijn oude berichten teruglees, zie ik hoeveel verschillende interesses in die jaren door elkaar liepen. Koken, reizen, schrijven, fotograferen, tekenen en zelfs experimenteren met hoeden. Sommige ideeën groeiden uit tot echte projecten, andere bleven voorlopig liggen. Ik heb me in ieder geval zelden hoeven afvragen wat ik met mijn vrije tijd moest doen.

De mensen die ik wil terugzien

Wat ik na al die jaren nog altijd bijzonder vind, zijn de contacten die zijn gebleven. Met sommige mensen uit Peru spreek ik nog regelmatig en daardoor voelt de afstand soms kleiner dan hij in werkelijkheid is.

Mari is daar een mooi voorbeeld van. Zij werkte jarenlang bij de accommodatie en we hebben nog altijd contact. We schrijven elkaar over het dagelijkse leven, over familie en regelmatig ook over eten. Ze stuurt me recepten en ik vertel haar wat ik in Nederland probeer klaar te maken. Dat leidt soms tot aardige gesprekken, want Nederlandse ingrediënten zijn nu eenmaal niet altijd hetzelfde als de Peruaanse.

Wanneer ik terugga naar Arequipa, wil ik haar natuurlijk bezoeken. En daarbij is één ding belangrijk: ik moet op zondag in de stad zijn.

Op zondag wordt in Arequipa traditioneel adobo gegeten, een heerlijk gerecht van langzaam gegaard varkensvlees in een kruidige saus. Dat wil ik graag weer eens bij Mari eten. Je kunt een reis door Peru nog zo goed voorbereiden, maar wanneer je op de verkeerde dag in Arequipa aankomt en daardoor de adobo mist, heb je ergens toch een fout gemaakt.

Ook Nasca staat op mijn lijstje. Daar wil ik Fredy, die ook Alma wordt genoemd, weer bezoeken. Het lijkt me leuk om oude bekenden terug te zien, bij te praten en te ontdekken wat er in de tussentijd allemaal veranderd is.

Ik hoef daarvoor niet terug naar mijn voormalige bed & breakfast. Die periode heb ik afgesloten. Ik heb er veel meegemaakt en jarenlang met plezier aan gewerkt, maar mijn volgende bezoek aan Peru wordt een reis door het land zelf, langs vertrouwde plaatsen en nieuwe bestemmingen.

Met mijn eigen reisgids op de passagiersstoel

Mijn plan is om, zodra het financieel mogelijk is, voor drie of vier weken naar Peru terug te gaan. Ik huur een auto en bepaal onderweg zelf waar ik stop, hoe lang ik ergens blijf en welke route ik de volgende dag neem.

Dat lijkt me heerlijk na alle jaren waarin ik rekening moest houden met gasten, medewerkers en de dagelijkse gang van zaken. Ik kan nu rustig ergens een extra nacht blijven wanneer een plaats me bevalt, een omweg maken naar een bijzonder dorp of onderweg stoppen om foto's te maken.

Ook wil ik een vertaalapparaat meenemen. Mijn Spaans is voldoende om me in veel situaties te redden, maar wanneer iemand uitgebreid begint te vertellen, mis ik soms toch de helft. Met zo'n apparaat kan ik gemakkelijker gesprekken voeren en hopelijk nog meer te weten komen over de plaatsen en mensen die ik onderweg ontmoet.

En natuurlijk gaat Voorbij de Vulkanen mee.

Ik zie het al voor me: mijn eigen reisgids op de passagiersstoel, ergens onderweg stoppen, het boek openslaan en kijken wat ik destijds over die plek heb geschreven. Klopt de route nog? Bestaat dat restaurant nog? Is die weg inmiddels verbeterd? En zou ik dezelfde aanbeveling opnieuw doen?

Ik vermoed dat ik onderweg regelmatig opmerkingen zal hebben over mijn eigen teksten. Dat lijkt me eigenlijk best vermakelijk. Heb ik eindelijk een reisgids geschreven, ga ik er zelf kritiek op leveren.

Maar er zit ook een serieus plan achter die reis.

Achter de Vulkanen – Peru opnieuw ontdekken

Peru is een enorm land en ik heb nog lang niet alles gezien. Zelfs in het zuiden zijn er plaatsen waar ik opnieuw naartoe wil of waar ik tijdens mijn eerdere reizen te weinig tijd voor had. Daarnaast zijn er routes en bestemmingen die ik nog helemaal wil ontdekken.

Tijdens mijn volgende reis wil ik daarom opnieuw foto's maken, informatie verzamelen, met mensen praten en aantekeningen bijhouden. Dat materiaal kan de basis worden voor Achter de Vulkanen – Peru opnieuw ontdekken

Het lijkt me een mooie manier om mijn eerdere ervaringen aan te vullen met nieuwe ontdekkingen. Ook kan ik bekijken wat er sinds mijn vorige reizen veranderd is en welke bestemmingen inmiddels meer aandacht verdienen.

Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten hoe dat waarschijnlijk gaat. Ik vertrek met het idee om een paar weken rustig rond te reizen en kom terug met een stapel aantekeningen, honderden foto's en alweer een nieuw boekproject.

Maar eerst moet ik natuurlijk wel die reis kunnen maken.

Wat achterblijft en wat meegaat

Toen ik die oude promotiefilm terugzag, dacht ik opnieuw aan alles wat zich in Arequipa had afgespeeld. De accommodatie, de tuin, de buitenbioscoop, de gasten, de medewerkers en de vele reizen die ik vanuit Peru maakte. Het was een periode waarin ontzettend veel gebeurde en waarin ik voortdurend bezig was om nieuwe ideeën uit te voeren.

Inmiddels ziet mijn leven er heel anders uit. De bed & breakfast behoort tot het verleden en mijn dagelijkse omgeving is weer Nederland. Maar de ervaringen zijn gebleven, net als de verhalen die uiteindelijk in mijn boeken terechtkwamen.

Soms kom ik een oude foto tegen en herinner ik me onmiddellijk waar die gemaakt is, met wie ik daar was en wat er die dag gebeurde. Een andere keer is het een bericht van iemand uit Peru of een recept van Mari waardoor ik weer even terugdenk aan het leven daar.

De promotiefilm van honderd soles heeft me in ieder geval opnieuw laten zien hoeveel er in die jaren is gebeurd. Achter die anderhalve minuut zitten duizenden herinneringen, drie boeken en nog altijd genoeg ideeën voor een volgende reis.

En wanneer ik straks weer achter het stuur van een huurauto door Peru rijd, zal ik ongetwijfeld nieuwe verhalen verzamelen. Mijn eigen reisgids ligt dan naast me, de camera is binnen handbereik en onderweg zal ik vast weer ergens stoppen waar ik eigenlijk helemaal niet van plan was te stoppen.

Zo ontstaan meestal de leukste ervaringen.

Ik moet alleen zorgen dat ik mijn planning deze keer goed op orde heb.

Want zondag wil ik bij Mari aan tafel zitten voor adobo.

En daar gaat zelfs mijn eigenwijze reisgids geen verandering in brengen.

B&B the office arequipa peru