Er zijn van die avonden die je jaren later nog precies voor je kunt halen. De omgeving, het licht, de muziek en vooral het gezelschap. Hoog boven Nazca, ergens tussen de droge heuvels aan de rand van de stad, beleefde ik zo'n avond. Met een glas wijn, de muziek van Sarah Brightman en een zonsondergang die de woestijn langzaam in goud veranderde. Wat begon als een ontmoeting in een bed & breakfast, groeide uit tot een vriendschap die tot op de dag van vandaag is gebleven.
📍 Locatie: Nazca, Zuid-Peru
📖 Leestijd: circa 6 minuten
🏷️ Categorie: Verhalen uit Peru | Bijzondere ontmoetingen
De eerste gasten vergeet je niet zomaar
Toen ik in Peru betrokken was bij een bed & breakfast, behoorden Alam en zijn man tot de allereerste gasten die we mochten ontvangen. In die beginperiode was alles nog nieuw en bijzonder. Iedere reservering, iedere aankomst en ieder gesprek met gasten had iets spannends, omdat je langzaam ontdekte hoe het is om mensen te ontvangen die ieder hun eigen verhaal en verwachtingen meebrengen.
Sommige gasten vertrekken na een paar dagen en verdwijnen vervolgens uit je leven. Met anderen ontstaat er iets dat verder gaat dan een verblijf en een vriendelijk afscheid. Met Alam en zijn man was dat laatste het geval. We leerden elkaar kennen, raakten aan de praat en hielden ook na hun verblijf contact. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder, maar die band is er nog altijd.
Wanneer ik tegenwoordig een foto van Alam zie, denk ik dan ook onmiddellijk terug aan een bijzondere avond in Nazca, toen we besloten de stad even achter ons te laten en de heuvels in te gaan.
De heuvels boven Nazca
Wie Nazca kent, denkt waarschijnlijk als eerste aan de beroemde Nazcalijnen, de enorme tekeningen die eeuwen geleden in de woestijnbodem zijn aangebracht en die vooral vanuit de lucht hun geheimen prijsgeven. Maar de omgeving heeft veel meer te bieden dan alleen deze wereldberoemde geogliefen. Rondom de stad liggen uitgestrekte, droge heuvels en bergen die overdag nogal kaal en verlaten kunnen lijken, maar tegen de avond een heel ander gezicht krijgen.
We gingen de heuvels in, weg van het verkeer en de drukte, naar een plek waar we over de stad konden uitkijken. Onder ons lagen de huizen en straten van Nazca, terwijl aan de overkant de donkere berghellingen langzaam hun laatste zonlicht opvingen. De aarde was droog en stenig, de lucht helder en het uitzicht zo weids dat je vanzelf wat langer bleef staan.
Op de foto staat Alam op een van die heuvels, met zijn handen in zijn zij en zijn blik gericht op de horizon. Achter hem strekt Nazca zich uit tot aan de voet van de bergen. Het is een eenvoudige foto, zonder bekende bezienswaardigheid of toeristische attractie, maar voor mij vertelt hij veel meer dan menig vakantiekiekje van een beroemde plek.
Sarah Brightman, een wijntje en de ondergaande zon
We hadden muziek meegenomen en natuurlijk ontbrak een glas wijn niet. Terwijl de zon langzaam lager kwam te staan, klonk de stem van Sarah Brightman door de avondlucht. Die combinatie van muziek, de stilte van het landschap en het warme licht maakte de avond bijzonder.
De laatste zonnestralen kleurden de rotsen goudbruin, terwijl de stad beneden ons geleidelijk in de schaduw verdween. De bergen, die overdag vooral grijs en stoffig leken, kregen een zachte oranje gloed. Het zijn momenten waarop je eigenlijk weinig hoeft te zeggen, omdat de omgeving zelf al voldoende indruk maakt.
Ik heb in Peru heel wat prachtige zonsondergangen gezien, van de kust tot hoog in de Andes, maar deze avond bij Nazca is me altijd bijgebleven. Niet alleen vanwege het uitzicht, maar juist door alles wat op dat moment samenkwam: het gezelschap, de muziek, de wijn en het gevoel dat we nergens anders hoefden te zijn.
Soms ontstaan de mooiste herinneringen tijdens een uitstapje waarvoor je nauwelijks iets hebt gepland.
Een vriendschap die bleef bestaan
Na die dagen in Peru gingen onze levens gewoon verder. Alam en zijn man vervolgden hun eigen weg en ook voor mij veranderde er in de jaren daarna het nodige. Toch bleven we contact houden, iets wat ik bijzonder vind wanneer je bedenkt hoeveel mensen je tijdens het reizen en werken in de toeristische wereld ontmoet.
Een berichtje, een foto of een herinnering aan die tijd is soms al genoeg om weer even terug te zijn in Nazca. Het mooie van zulke contacten is dat er geen ingewikkelde afspraken voor nodig zijn. Je hebt elkaar ooit ontmoet, samen iets meegemaakt en blijkbaar was dat voldoende om de band in stand te houden.
Toen mijn eerste boek, Verder dan de Vulkanen – Vijf jaar leven in het zuiden van Peru, verscheen, wilde ik daarom graag een exemplaar naar Alam sturen. Hij maakte immers deel uit van die bijzondere periode in mijn leven, en het leek me mooi als hij het verhaal zelf zou kunnen lezen.
Dat bleek alleen gemakkelijker bedacht dan uitgevoerd.
Een boek op reis door Peru
Het boek werd maanden geleden vanuit Nederland verstuurd. De verzendkosten waren zelfs hoger dan de verkoopprijs van het boek, maar dat vond ik op dat moment minder belangrijk. Ik wilde hem gewoon een exemplaar toesturen.
Alleen is er één probleem: het boek is nog altijd niet aangekomen.
Wie weleens iets naar Peru heeft gestuurd, weet dat internationale post daar een avontuur op zichzelf kan worden. Een pakket kan weken onderweg zijn, ergens blijven liggen of uiteindelijk helemaal niet op de plaats van bestemming verschijnen. Natuurlijk gaat er ook genoeg goed, maar mijn eigen ervaringen hebben me inmiddels geleerd dat je bij een zending naar Peru vooral over een flinke dosis geduld moet beschikken.
In dit geval zijn we inmiddels maanden verder en is er nog altijd geen boek. Misschien ligt het ergens in een sorteercentrum, misschien wacht het op verdere verzending of heeft het een heel andere bestemming gekregen dan de bedoeling was. Ik zou het werkelijk niet weten.
Het wrange is dat de reis van het boek inmiddels bijna meer heeft gekost dan het boek zelf. En waar het uiteindelijk terechtkomt, blijft voorlopig een raadsel.
Gelukkig hangt onze vriendschap niet af van een postpakket. Maar ik zou het natuurlijk prachtig vinden als Alam op een dag alsnog een berichtje stuurt dat het boek eindelijk is aangekomen.
Wat van een reis overblijft
Wanneer mensen over Peru vertellen, gaat het vaak over Machu Picchu, de Colca Canyon, het Titicacameer of de mysterieuze Nazcalijnen. Allemaal indrukwekkende plekken, maar naarmate de jaren verstrijken merk ik dat juist de ontmoetingen met mensen een steeds grotere plaats innemen in mijn herinneringen.
Een avond op een heuvel, een gesprek dat langer duurde dan verwacht, muziek die precies bij het moment paste of een vriendschap die jaren later nog altijd bestaat. Zulke ervaringen vind je niet terug in een reisprogramma en ze laten zich ook moeilijk vooraf organiseren.
De foto van Alam boven Nazca brengt me iedere keer terug naar die avond. Ik zie de laatste zonnestralen op de bergen, hoor in gedachten de muziek van Sarah Brightman en herinner me hoe we daar met een glas wijn stonden, terwijl beneden ons de stad langzaam donker werd.
En ergens hoop ik dat mijn boek inmiddels ook aan een mooie reis door Peru bezig is, al zou ik het bijzonder op prijs stellen als die reis binnenkort eindelijk eens eindigt bij degene voor wie het bedoeld was.