Over eigenwijsheid, verdwalen, een B&B met een 9,8 en een receptioniste die nooit slaapt.

Ik ben eigenwijs. Dat weet ik zelf ook wel. Sterker nog, ik heb er nooit bijzonder veel moeite mee gehad. Als Google Maps zegt dat ik rechtsaf moet, heb ik de neiging om links te gaan. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet. Meestal heb ik werkelijk geen idee waar ik ben. Maar juist daarom wil ik weten wat er aan de andere kant ligt.

📍 Locatie: Zuid-Peru, Arequipa

📖 Leestijd: 9 minuten

🏷️ Categorie: Peru | Persoonlijke verhalen | Reizen | Gastvrijheid

Als Google Maps iets zegt, luister ik nooit,...

Ik ben eigenwijs. Dat weet ik zelf ook wel. Sterker nog, ik heb er nooit bijzonder veel moeite mee gehad.

Als Google Maps zegt dat ik rechtsaf moet, heb ik de neiging om links te gaan. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet. Meestal heb ik werkelijk geen idee waar ik ben. Maar juist daarom wil ik weten wat er aan de andere kant ligt.

In Peru kan dat nogal interessante gevolgen hebben.

Een weg die volgens Google Maps bestaat, blijkt soms helemaal geen weg te zijn. Een doorgaande route eindigt plotseling bij een rivier. En een weggetje dat op je scherm nauwelijks zichtbaar is, brengt je misschien wel naar een dorp waar je als toerist anders nooit terecht zou komen.

Heeft die eigenwijsheid me weleens problemen opgeleverd? Natuurlijk.

Maar heeft het me ook veel gebracht? Absoluut.

Ik ben geen reiziger die uitsluitend van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid rijdt. Ik wil onderzoeken, ontdekken en vooral zelf ervaren. Soms is iets fantastisch. Soms is het gewoon kut.

En dat mag je van mij ook gewoon zeggen.

Van verdwalen naar een eigen B&B

Diezelfde instelling nam ik mee toen ik in Arequipa mijn eigen B&B begon: Hiking Hotel The Office.

Ik wilde geen standaardaccommodatie waar gasten een sleutel krijgen, een kamer zoeken en de volgende ochtend weer vertrekken. Ik wilde een plek waar mensen zich welkom voelden, waar verhalen werden uitgewisseld en waar je samen op avontuur kon gaan.

Want Peru heeft zoveel meer te bieden dan de bekende toeristische routes.

Ik trok regelmatig met gasten de bergen in. Soms waren we drie dagen onderweg, zonder telefoonbereik. Heerlijk! Geen berichten, geen telefoontjes en geen Google Maps die voortdurend tegen me zei dat ik moest omkeren.

Maar er zat natuurlijk ook een zakelijke kant aan.

Terwijl ik ergens in de Andes rondliep, konden nieuwe gasten vragen hebben over beschikbaarheid, aankomsttijden of vervoer. En als je geen bereik hebt, kun je moeilijk even antwoorden.

Achteraf gezien had ik daar best een receptioniste kunnen gebruiken.

Het liefst eentje die nooit slaapt.

Een 9,8! Dat heb ik op school nooit gehaald

Als eigenaar van een B&B ontdek je al snel hoe belangrijk beoordelingen zijn.

Zelf schrijf ik vrijwel nooit recensies. Ik ben er gewoon niet zo van. Maar toen ik mijn eigen accommodatie had, keek ik natuurlijk wél naar wat gasten over ons schreven.

Op Booking.com bereikte mijn B&B een beoordeling van 9,8.

Een 9,8!

Dat heb ik op school volgens mij nog nooit gehaald. Zelfs niet wanneer ik de antwoorden van mijn buurman had overgeschreven.

Natuurlijk was ik daar trots op. Zo'n cijfer krijg je niet zomaar. Het betekent dat gasten tevreden zijn over hun verblijf, de ontvangst, de service en hopelijk ook over de eigenaar die ze af en toe ergens in de bergen liet verdwalen.

Maar toen kwam er één beoordeling die alles veranderde.

Een 1.

Volgens mij stond die recensie vol onwaarheden. De situatie liep zelfs zo hoog op dat de politie erbij betrokken raakte. Ik probeerde Booking.com duidelijk te maken wat er aan de hand was en vroeg om de beoordeling te verwijderen.

Maar Booking weigerde.

En bleef weigeren.

Mijn gemiddelde zakte uiteindelijk van 9,8 naar 9,2.

Nog altijd een uitstekend cijfer, natuurlijk. Maar daar ging het me niet om. Het ging me om de onwaarheden en het gevoel dat je als ondernemer nauwelijks iets kunt doen wanneer iemand een onterechte beoordeling plaatst.

Een 9,2 was nog steeds beter dan mijn gemiddelde rapport op school.

Maar die ene 1 bleef me behoorlijk dwarszitten.

Wie is er eigenlijk de baas?

Boekingsplatforms zijn handig. Ze brengen gasten naar je accommodatie en zorgen ervoor dat mensen je kunnen vinden.

Maar ze hebben ook enorm veel invloed.

En daar had ik zo mijn eigen ideeën over.

Ik bepaalde zelf mijn prijzen. In drukke periodes gingen ze omhoog. In het rustige seizoen gingen ze omlaag. Niet omdat een algoritme dat voor mij besliste, maar omdat ik mijn accommodatie, mijn gasten en mijn omgeving kende.

Ik was tenslotte de eigenaar van mijn B&B.

Niet Booking.com.

Het blijft overigens bijzonder hoe kwetsbaar die grote verhuurplatforms kunnen zijn. Er is zelfs een woning van de Britse premier in Londen op een verhuurplatform verschenen. Dan vraag je je toch af hoeveel controle er werkelijk plaatsvindt.

Als kleine ondernemer moet je ondertussen wel voortdurend je zaken op orde hebben.

En geloof me: een B&B runnen is aanzienlijk meer werk dan 's ochtends een paar broodjes op tafel zetten en vervolgens lekker in de zon gaan zitten.

Al heb ik dat laatste natuurlijk ook weleens geprobeerd.

Een receptioniste die nooit slaapt

Inmiddels ben ik terug in Nederland en bestaat mijn B&B in Arequipa niet meer.

En nu, nauwelijks een halfjaar later, ontdek ik iets waarvan ik denk: verdomme, dát had ik moeten hebben!

Ik heb een weekend geboekt bij Vakantiehoeve Si-Es-An, een vakantiepark in het Reestdal. Via WhatsApp kwam ik in contact met Linde, hun digitale receptioniste.

Een AI-receptioniste.

Ik begon met een paar eenvoudige vragen over mijn verblijf. Moest ik zelf beddengoed meenemen? Was er wifi? Kon ik ergens koken?

Maar zoals dat bij mij gaat, bleef het daar natuurlijk niet bij.

Ik vertelde dat ik met Paco kwam, dat ik graag wandel en dat ik vrijdag bij aankomst eigenlijk vooral zin had om op een terras te zitten.

Linde hield er allemaal rekening mee.

Toen ik haar vervolgens allerlei andere vragen stelde, bleef ze keurig antwoorden. Zelfs toen het gesprek over mijn eigen B&B in Peru en mijn boeken ging.

En toen ik vroeg waar de naam Si-Es-An vandaan kwam, wist ze het niet.

Dat vond ik misschien nog wel haar beste antwoord.

Ze verzon namelijk niets.

De volgende ochtend kreeg ik alsnog antwoord van een echte receptioniste.

Kijk, zo hoort het!

Wat had dat in Arequipa kunnen betekenen?

Stel je eens voor dat ik destijds zo'n systeem had gehad.

Ik loop met gasten drie dagen door de Andes. Geen bereik. Geen telefoon. Geen e-mails. Alleen bergen, frisse lucht en hopelijk een wandelpad dat daadwerkelijk ergens naartoe leidt.

Ondertussen stuurt iemand vanuit Nederland een WhatsApp-bericht.

'Goedemiddag, hebben jullie volgende week nog een kamer beschikbaar?'

Mijn digitale receptioniste antwoordt onmiddellijk.

Een andere gast wil weten hoe hij vanaf het vliegveld bij de B&B komt. Weer iemand anders vraagt of ik wandeltochten organiseer.

Allemaal vragen die een goed geïnformeerde AI prima kan beantwoorden.

In het Nederlands, Engels of Spaans.

En als iemand wil reserveren, kan het systeem hem rechtstreeks naar mijn eigen reserveringspagina sturen.

Minder gemiste aanvragen. Minder afhankelijkheid van boekingsplatforms. En misschien wel meer rechtstreekse reserveringen.

Of dat daadwerkelijk meer omzet had opgeleverd? Dat weet je natuurlijk nooit zeker.

Maar ik had het bijzonder graag geprobeerd.

Technologie is prachtig. Maar gastvrijheid blijft mensenwerk.

Ik ben onder de indruk van wat die AI bij Si-Es-An kan.

Maar er is ook iets wat een digitale receptioniste niet kan vervangen.

De ontvangst.

Wanneer iemand na een lange reis bij je accommodatie aankomt, wil diegene niet als eerste een ingewikkelde procedure doorlopen. Die wil een glimlach, een vriendelijk woord en misschien iets te drinken.

Bij mijn B&B vond ik dat ontzettend belangrijk.

Je kunt de mooiste kamers hebben, uitstekende bedden en een fantastisch uitzicht op de vulkanen. Maar als je gasten zich bij aankomst niet welkom voelen, ben je al een heel eind achteropgeraakt.

Technologie kan je daarbij ondersteunen. Ze kan vragen beantwoorden, reserveringen verwerken en ervoor zorgen dat gasten vooraf precies weten wat ze kunnen verwachten.

Maar uiteindelijk moeten er ook gewoon mensen zijn die het verschil maken.

Al zou ik persoonlijk geen bezwaar hebben gehad tegen een AI die 's nachts de administratie deed.

En ooit? Een nieuw hotel in Peru

Zes maanden geleden had ik nog mijn eigen B&B in Arequipa.

Nu zit ik in Nederland, heb ik inmiddels twee boeken over Peru geschreven en ontdek ik allerlei technologie waarvan ik denk dat ik die destijds uitstekend had kunnen gebruiken.

Het leven loopt niet altijd zoals je het gepland hebt.

Voorlopig ontbreekt het kapitaal om opnieuw te beginnen. En de boeken vliegen helaas ook nog niet bepaald over de toonbank.

Maar één ding weet ik zeker.

Als ik ooit opnieuw een accommodatie in Peru begin, wordt het anders.

Geen eenvoudige kopie van mijn oude B&B, maar een nieuw hotel waarin alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Met wandelingen, persoonlijke gastvrijheid, rechtstreekse reserveringen en een digitale receptioniste die beschikbaar is wanneer ik weer eens drie dagen in de bergen rondloop.

En tegen die tijd staan er misschien wel vier boeken van mij in de boekenkast.

Of vijf.

Je weet maar nooit.

Tot die tijd blijf ik ontdekken, schrijven en af en toe bewust de verkeerde afslag nemen.

Want als ik één ding heb geleerd van mijn jaren in Peru, is het wel dat de mooiste avonturen vaak beginnen op het moment dat je besluit niet naar Google Maps te luisteren.

En mocht ik ooit dat nieuwe hotel bouwen, dan heb ik alvast één belangrijke instructie voor mijn digitale receptioniste:

Als een gast vraagt of hij rechts- of linksaf moet, stuur hem dan vooral niet naar mij.

¡Buen viaje!