Wie Paco voor het eerst ziet, kijkt meestal twee keer, want met zijn donkere huid, vrijwel haarloze lichaam en dat kleine plukje haar op zijn kop ziet hij er nu eenmaal anders uit dan de meeste honden die je in Nederland tegenkomt. Voor mij is hij inmiddels gewoon Paco, maar zijn verhaal begon in Peru, waar de Peruaanse naakthond al eeuwen onderdeel is van de geschiedenis en cultuur. Inmiddels woont hij met mij in Nederland en daarmee heeft niet alleen zijn baasje een behoorlijk grote verhuizing achter de rug, maar ook een hond die qua uiterlijk nog altijd onmiskenbaar bij Peru hoort.
📍 Locatie: Peru | Nederland
📖 Leestijd: 7 minuten
🏷️ Categorie: Peru | Leven in Peru | Honden | Persoonlijk
Een hond die je niet snel vergeet
Er zijn hondenrassen waarvan je op straat nauwelijks kunt zien welk ras het precies is en er zijn honden waarbij je eigenlijk maar één keer hoeft te kijken om te weten dat je iets bijzonders voor je hebt, en Paco behoort zonder enige twijfel tot die laatste categorie.
Hij is een Peruaanse naakthond en zijn uiterlijk verraadt dat meteen, want zijn lichaam is vrijwel volledig haarloos, zijn huid is donker en op zijn kop zit precies genoeg haar om hem een uiterlijk te geven dat ergens tussen stoer, eigenwijs en een beetje vreemd in zit. Op de foto bij deze blog ligt hij op een felgekleurd Peruaans kleed en juist door die combinatie vind ik het een foto die eigenlijk weinig uitleg nodig heeft, want alles eraan zegt Peru.
In Peru zelf is zo'n hond natuurlijk veel minder vreemd dan hier, omdat het ras daar thuishoort en je hem er regelmatig tegenkomt, terwijl in Nederland de kans aanzienlijk groter is dat iemand even blijft kijken en zich afvraagt wat voor hond er nu precies voorbijloopt.
Voor Paco maakt dat weinig uit.
Hij weet tenslotte zelf niet dat hij bijzonder is.
De Peruaanse naakthond hoort bij Peru
De officiële naam van het ras is Perro sin Pelo del Perú, letterlijk de hond zonder haar van Peru, en dat is geen moderne kruising die iemand een paar jaar geleden heeft bedacht omdat een haarloze hond misschien wel leuk zou verkopen, maar een oud Peruaans hondenras dat al lang vóór onze tijd in het land voorkwam.
Dat maakt hem voor mij ook interessanter dan alleen zijn bijzondere uiterlijk, want wanneer je langere tijd in Peru woont, kom je steeds opnieuw dingen tegen waarvan je aanvankelijk denkt dat ze gewoon onderdeel zijn van het dagelijkse leven, totdat je ontdekt dat er een veel langere geschiedenis achter zit.
Bij Peru denken de meeste mensen onmiddellijk aan Machu Picchu, de Inca's, lama's, alpaca's en de Andes, maar veel minder mensen zullen bij het land meteen aan een vrijwel kale hond denken, terwijl de Peruaanse naakthond juist een van die typisch Peruaanse verschijningen is die je, wanneer je hem eenmaal kent, niet snel meer vergeet.
En ik kreeg er dus eentje in mijn leven.
Paco.
Een hond zonder bontjas
Dat ontbreken van haar zorgt natuurlijk niet alleen voor een bijzonder uiterlijk, maar betekent ook dat Paco geen normale vacht heeft zoals de meeste honden en dat je daardoor op een andere manier rekening met hem moet houden.
In Peru betekende dat onder andere rekening houden met de zon, want wie denkt dat een hond zonder haar automatisch ideaal is voor een warm en zonnig land vergeet dat diezelfde hond ook nauwelijks bescherming tussen zijn huid en die felle zon heeft. In Nederland ligt het probleem natuurlijk eerder aan de andere kant van de thermometer, want een hond die zijn eigen bontjas is vergeten mee te nemen uit Peru heeft tijdens koud en nat weer nu eenmaal minder natuurlijke bescherming dan een labrador, herder of andere hond met een dikke vacht.
Het grappige is dat je daar vanzelf aan went, net zoals je aan zoveel dingen went wanneer een dier dagelijks bij je is, en op een gegeven moment kijk je niet meer voortdurend naar die kale huid of dat bijzondere uiterlijk.
Dan zie je gewoon Paco.
Totdat iemand anders hem voor het eerst ziet en je aan die blik meteen merkt dat diegene wél ziet wat jij inmiddels nauwelijks nog opmerkt.
Van Peru naar Nederland
Voor mij is misschien juist dat gedeelte van zijn verhaal het bijzonderst, want Paco hoort bij een periode van mijn leven die zich duizenden kilometers hiervandaan afspeelde en loopt nu gewoon in Nederland rond.
Een verhuizing van Peru naar Nederland is voor een mens al een behoorlijke verandering, maar voor een hond verandert er minstens zoveel, ook al zal Paco zich waarschijnlijk niet hebben afgevraagd op welk continent hij precies was aangekomen. De geuren zijn anders, het weer is anders, de omgeving is anders en waar de Peruaanse zon en het leven buiten ooit vanzelfsprekend waren, kreeg hij ineens te maken met een land waar regen, wind en koude dagen er gewoon bij horen.
En toch past een hond zich uiteindelijk vooral aan aan zijn eigen wereld, waarin eten, slapen, wandelen en bij zijn baasje zijn waarschijnlijk aanzienlijk belangrijker zijn dan landsgrenzen en vliegtickets.
Misschien zijn honden daar uiteindelijk verstandiger in dan mensen.
Wij kunnen jarenlang nadenken over waar we thuishoren, waar we vandaan komen en waar we naartoe willen, terwijl een hond waarschijnlijk vooral denkt: ben jij daar, dan is het goed.
Een stukje Peru dat gewoon met me meeging
Sinds ik terug ben uit Peru zijn er natuurlijk allerlei dingen die me aan het land herinneren, van foto's en spullen tot verhalen en ervaringen die uiteindelijk zelfs in mijn boeken en blogs terecht zijn gekomen, maar Paco is iets anders.
Hij is geen souvenir dat ergens op een plank staat en geen foto die ik af en toe terugkijk, maar een levend stukje van mijn jaren in Peru dat iedere ochtend gewoon weer opstaat, naar buiten wil en totaal niet geïnteresseerd is in de vraag of hij nu officieel een Peruaan in Nederland is.
Misschien vind ik daarom die foto van hem op dat kleurrijke Peruaanse textiel ook zo mooi, want zonder dat de foto daarvoor gemaakt is, komen twee werelden daar vanzelf bij elkaar. Je ziet een hond die onmiskenbaar anders is dan de meeste honden die hier rondlopen, liggend op kleuren en patronen die mij onmiddellijk aan Peru doen denken.
En inmiddels hoort diezelfde hond gewoon bij mijn leven hier.
Voor mij is hij vooral Paco
Je kunt veel vertellen over de Peruaanse naakthond, over zijn afkomst, zijn uiterlijk en waarom het ras zo nauw met Peru verbonden is, maar uiteindelijk is dat allemaal achtergrondinformatie zodra je zelf met zo'n hond leeft.
Voor een ander is hij misschien eerst die bijzondere kale hond die ze nog nooit hebben gezien, waarna vrijwel automatisch de vraag komt wat voor ras het is en waar hij vandaan komt, maar voor mij is het antwoord veel eenvoudiger.
Dit is Paco.
Geboren in een land waar ik jarenlang heb gewoond, met een uiterlijk dat nog altijd onmiddellijk aan Peru doet denken en inmiddels duizenden kilometers verderop onderdeel van een heel ander leven.
Ik ben teruggekomen uit Peru met herinneringen, verhalen, foto's en uiteindelijk zelfs twee boeken.
Maar het mooiste stukje Peru dat met me meeging, loopt gewoon op vier poten naast me.
