Waarom ik een Bed & Breakfast begon in Arequipa, Peru (en geen hotel)

Hoe een Bed & Breakfast in Arequipa veel meer werd dan een plek om te overnachten

'Waarom begin je eigenlijk geen hotel?" Die vraag kreeg ik vaker dan ik had verwacht. Mijn antwoord zorgde meestal voor verbaasde gezichten, omdat ik nooit de ambitie heb gehad om groter te worden. Ik wilde geen hotel. Ik wilde een plek creëren waar mensen zich welkom voelden, waar verhalen werden gedeeld en waar een ontbijt soms veel langer duurde dan gepland.

Locatie: Cayma, Arequipa • Leestijd: 8 minuten • Categorie: Persoonlijk reisverhaal

De vraag die ik het vaakst kreeg

Wanneer mensen mij vragen hoe ik er in hemelsnaam bij ben gekomen om aan de andere kant van de wereld een Bed & Breakfast te beginnen, volgt bijna altijd dezelfde vraag: waarom begon je dan geen hotel? Alsof een Bed & Breakfast automatisch de eerste stap is naar iets groters. Ik moet daar altijd een beetje om glimlachen, omdat ik werkelijk nog nooit serieus heb overwogen een hotel te openen. Niet omdat ik iets tegen hotels heb. Integendeel. Tijdens mijn reizen heb ik op prachtige plekken geslapen waar werkelijk niets op aan te merken viel. Toch zijn het zelden de grootste of meest luxueuze accommodaties die mij zijn bijgebleven. Ik herinner me vooral de kleine adressen waar de eigenaar zelf de deur opendeed, je naam na een paar minuten al kende en tijdens het ontbijt aanschoof om enthousiast te vertellen over dat ene restaurant waar volgens hem de lekkerste ceviche van de stad werd geserveerd. Vaak bleek hij nog gelijk te hebben ook.

Achteraf denk ik dat daar, zonder dat ik het toen besefte, het eerste zaadje werd geplant voor wat later The Office Bed & Breakfast zou worden. Op dat moment woonde ik nog niet eens in Peru en had ik geen idee dat ik ooit een accommodatie zou beginnen, laat staan dat ik jaren later iedere ochtend met een grote kaart van Peru aan tafel zou zitten om reizigers uit Nederland, België, Duitsland, Australië, Canada en nog veel meer landen te helpen bij het uitstippelen van hun reis.

Een huis in plaats van een receptie

Toen ik uiteindelijk in Arequipa terechtkwam en samen met mijn toenmalige partner besloot een Bed & Breakfast te beginnen, wist ik eigenlijk maar één ding heel zeker: ik wilde geen receptie waar gasten een formulier invulden, een sleutel kregen en vervolgens drie dagen later weer verschenen om uit te checken. Ik wilde een plek waar mensen binnenkwamen als gasten, zich na een paar uur al thuis voelden en na een paar dagen het gevoel hadden dat ze niet zomaar ergens hadden geslapen, maar even onderdeel waren geweest van het dagelijks leven in Arequipa.

Dat betekende automatisch dat The Office nooit een groot hotel zou worden. Een hotel draait, hoe goed het ook georganiseerd is, om efficiëntie. Ik wilde juist tijd hebben voor een gesprek, voor een kop koffie en voor een grote landkaart van Peru die bijna iedere ochtend over de ontbijttafel werd uitgerold. Daarop tekenden we routes in, bespraken we wandelingen, schreven we restaurantjes op die je volgens ons echt niet mocht overslaan en legde ik uit waarom twee nachten in Arequipa eigenlijk altijd te kort waren.

Het ontbijt werd vanzelf het middelpunt

Volgens iemand van de Nederlandse ambassade waren wij destijds waarschijnlijk de eerste échte Bed & Breakfast van Arequipa. Een mooi compliment, al heb ik die titel nooit zo belangrijk gevonden. Mensen boeken geen accommodatie omdat die toevallig de eerste was. Ze boeken een plek waar ze zich welkom hopen te voelen, en achteraf bleek dat ook precies te zijn wat onze gasten zich herinnerden.

Na verloop van tijd merkte ik dat het ontbijt allang geen gewoon ontbijt meer was. Iedere ochtend schoof er een klein internationaal gezelschap aan tafel. Een Australisch stel vertelde enthousiast over de Colca Canyon, een Belg probeerde eindelijk het verschil tussen een lama en een alpaca te begrijpen, een Duits echtpaar liet foto's zien van het Santa Catalina-klooster en een Nederlandse backpacker vroeg of de beklimming van El Misti echt zo gemakkelijk was als op internet werd beweerd. Mijn antwoord was meestal dat het begrip 'makkelijk' in de Andes een heel andere betekenis heeft dan in Nederland.

Het mooie was dat ik nauwelijks iets hoefde te doen om die gesprekken op gang te brengen. Eén eenvoudige vraag – "Wat hebben jullie gisteren gedaan?" – was meestal voldoende om een ontbijt van drie kwartier te veranderen in een bijeenkomst die soms twee uur duurde. De koffie werd meerdere keren bijgeschonken, telefoons gingen van hand tot hand om foto's te bekijken en reisroutes werden ter plekke aangepast omdat iemand enthousiast vertelde over een klein dorp of een wandeling waar de rest nog nooit van had gehoord.

Plannen veranderden aan de ontbijttafel

Ik heb tientallen keren meegemaakt dat gasten beneden kwamen met de mededeling dat ze die middag naar Puno of Cusco zouden vertrekken, om een uur later lachend te vertellen dat ze hun busticket hadden omgeboekt omdat ze toch nog een paar dagen in Arequipa wilden blijven. Niet omdat ik zo'n geweldige verkoper was, maar omdat het enthousiasme van andere reizigers aanstekelijk werkte. Peru heeft nu eenmaal een bijzondere eigenschap: hoe meer je ervan ontdekt, hoe nieuwsgieriger je wordt naar alles wat je nog niet hebt gezien.

Langzaam merkte ik dat ik veel meer was geworden dan alleen eigenaar van een Bed & Breakfast. Ik was gastheer, wandeladviseur, restaurantgids, routeplanner en soms zelfs een soort scheidsrechter wanneer twee backpackers het niet eens konden worden over de vraag of de Colca Canyon indrukwekkender was dan Machu Picchu. Zulke discussies eindigden bijna altijd met gelach, nóg een kop koffie en iemand die besloot zijn plannen opnieuw om te gooien.

Veel meer dan een plek om te slapen

Pas toen ik jaren later terug was in Nederland, besefte ik dat The Office Bed & Breakfast veel meer was geweest dan een accommodatie. Het was een huis vol verhalen geworden, een plek waar onbekenden vrienden werden, waar reisplannen ontstonden en waar ik zelf misschien wel net zoveel van onze gasten heb geleerd als zij van mij. Juist door al die ontmoetingen ben ik Peru steeds beter gaan begrijpen en ontdekte ik dat de mooiste herinneringen zelden ontstaan doordat alles volgens planning verloopt, maar juist doordat iemand tijdens het ontbijt zegt: "Als je daar toch in de buurt bent, moet je eigenlijk ook eens..."

Misschien is dat uiteindelijk ook precies het verschil tussen een hotel en een Bed & Breakfast. Een hotel biedt je een kamer voor de nacht. Een goede Bed & Breakfast geeft je verhalen die je jaren later nog steeds met een glimlach vertelt. Wanneer ik de berichten lees die oud-gasten mij nog altijd sturen, denk ik dat dat misschien wel het mooiste compliment is dat je als gastheer kunt krijgen. Want vrijwel nooit gaat zo'n bericht over de kamer of de badkamer, maar bijna altijd over de gesprekken aan de ontbijttafel, de kaart van Peru die iedere ochtend werd uitgerold en het gevoel dat ze even thuis waren, duizenden kilometers van huis.