Regelmatig zeggen mensen tegen mij: "Jij hebt toch vijf jaar vakantie gevierd in Peru?" Meestal moet ik daar wel om lachen. Ik antwoord dan vaak dat ik inderdaad vijf jaar betaalde vakantie heb gehad. Dat klinkt geweldig, alsof ik jarenlang met een cocktail aan een zwembad heb gelegen, maar de werkelijkheid zag er toch net iets anders uit.
Locatie: Arequipa | Zuid-Peru
Leestijd: 10 minuten
Categorie: Persoonlijk | Wonen in Peru | B&B | Herinneringen
Een droom waar gewoon gewerkt moest worden
Toen ik naar Peru vertrok, had ik geen idee waar het avontuur uiteindelijk zou eindigen. Samen met Cynthia begonnen we een Bed & Breakfast in Arequipa en al snel ontdekten we dat ondernemen in Peru net zo uitdagend kon zijn als in Nederland. In het begin deden we veel zelf, maar na verloop van tijd kregen we gelukkig hulp van personeel. Daardoor ontstond er steeds meer ruimte om gasten niet alleen een fijne kamer te bieden, maar ook iets van het echte Peru te laten zien.
Ik vond het prachtig om mensen mee te nemen naar plekken waar ze anders waarschijnlijk nooit zouden komen. Natuurlijk bezochten we de bekende hoogtepunten, maar de mooiste dagen ontstonden vaak spontaan. Een onverwachte stop onderweg, een klein restaurant waar de eigenaar ons met open armen ontving of een uitzichtpunt waar geen enkele toerist te bekennen was. Juist die momenten maakten het verschil.
Het mooie van ondernemen was de vrijheid die daarbij hoorde. Wilde ik een paar dagen de bergen in, dan pakte ik geen verlofformulier maar mijn laptop. Ik logde in op Booking.com, sloot de appartementen tijdelijk af en een kwartier later zat ik in de auto. Dat vond ik misschien wel één van de grootste voordelen van een eigen bedrijf. Geen toestemming vragen, geen ingewikkelde planningen en niemand die vroeg waarom ik een paar dagen weg wilde. Gewoon de sleutel omdraaien, de Andes in rijden en met nieuwe energie weer terugkomen.
De mensen maakten Peru onvergetelijk
In die vijf jaar ontmoette ik honderden reizigers. Backpackers die maanden door Zuid-Amerika trokken, gezinnen die eindelijk hun droomreis maakten en wandelaars die na een lange tocht uitgeput maar tevreden binnenkwamen. Van de meesten ben ik de naam inmiddels vergeten en dat zal andersom waarschijnlijk precies hetzelfde zijn.
Toch zijn er mensen die ik nooit meer vergeet.
Niet vanwege een spectaculaire wandeling of een bijzondere excursie, maar vanwege een gesprek tijdens een lange autorit, een avond rond een vuurkorf of een ontbijt dat ongemerkt twee uur duurde omdat niemand haast had. Juist die kleine momenten zijn me altijd bijgebleven. Uiteindelijk herinner ik me veel vaker de mensen dan de plekken waar we samen zijn geweest.
Een gids met een hekel aan water
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat water en ik nooit echt vrienden zijn geworden. Dat is ook precies de reden waarom ik in Nederland geen boot heb. Geef mij maar een vulkaan om te beklimmen of een bergpad waar ik uren kan wandelen. Daar word ik gelukkig van.
Toch stapte ik ooit in een raft op de Chili-rivier bij Arequipa.
Waarom?
Ik heb werkelijk geen idee meer.
Waarschijnlijk liet ik me overhalen door een groep enthousiaste gasten die vonden dat hun gids natuurlijk ook mee moest. Achteraf bleek het een geweldige ervaring, al dacht ik daar op dat moment iets anders over. Volgens mij heb ik onderweg meer water binnengekregen dan een goudvis op een rustige maandagmiddag en terwijl de rest van de boot de grootste lol had, vroeg ik me vooral af wanneer we weer met beide voeten op het droge zouden staan.
En toch...
Als iemand me morgen zou vragen om nog een keer mee te gaan, stap ik waarschijnlijk gewoon weer in.
Blijkbaar vergeet je de spanning sneller dan de lol die je er later om hebt.
Peru veranderde meer dan ik ooit had verwacht
Wanneer mensen mij vragen wat ik uit Peru heb meegenomen, verwachten ze vaak een antwoord over Machu Picchu, de vulkanen of de indrukwekkende natuur.
Natuurlijk maakten die indruk.
Maar de mooiste herinneringen zitten voor mij in de gewone dingen. Even koffie drinken met Fredy uit Nazca, boodschappen doen op de markt, onderweg spontaan ergens stoppen omdat iemand een bijzonder uitzicht kende of een lange avond met gasten die die ochtend nog complete onbekenden voor me waren geweest.
De mooiste souvenirs passen uiteindelijk niet in een koffer.
Die neem je vanzelf mee naar huis.
Het einde verandert niets aan mijn gevoel
Dat mijn tijd in Peru uiteindelijk anders eindigde dan ik ooit had gehoopt, verandert niets aan mijn liefde voor het land.
Peru gaf me vriendschappen die nog altijd bestaan, herinneringen die ik nooit meer kwijtraak, ervaringen die me als mens hebben gevormd en uiteindelijk zelfs de inspiratie voor mijn eerste boek Verder dan de Vulkanen.
Als ik opnieuw mocht kiezen, stapte ik zonder enige twijfel weer in hetzelfde vliegtuig.
Een kampvuur, een goed boek en een droom
De laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker geniet van de rust. Geef mij een kampvuur, een mooie zonsondergang en een goed boek binnen handbereik en mijn avond kan eigenlijk al niet meer stuk. De Cirkel van Tim Voors moet nog op de mat vallen, maar zijn andere boeken liggen inmiddels binnen handbereik. Af en toe pak ik er één uit de kast, lees een paar hoofdstukken en voor ik het weet dwalen mijn gedachten weer af naar Peru.
Dat bevalt me eigenlijk prima.
Ooit...
Fredy uit Nazca stuurde me laatst nog een bericht. We hadden het over later, over ouder worden en over de vraag of we elkaar ooit weer wat vaker zouden zien. Pensioen ligt voor mij hopelijk nog heel ver weg, maar heel eerlijk... soms fantaseer ik er weleens over.
Geen groot huis.
Geen luxe villa.
En al helemaal geen zwembad.
Geef mij maar een klein cottage ergens in de Andes, een moestuin, een paar goede buren en een lama die waarschijnlijk beter naar mij luistert dan ik naar hem. Paco mag natuurlijk ook mee, als hij tegen die tijd nog net zo eigenwijs is als nu.
Misschien leid ik af en toe nog een groepje reizigers rond, gewoon omdat ik het prachtig blijf vinden om verhalen te vertellen over het Peru waar ik zo van ben gaan houden. Met Verder dan de Vulkanen heb ik een deel van die herinneringen inmiddels op papier gezet, maar ik weet nu al dat er nog genoeg verhalen over zijn. Die verdienen ooit een eigen plek in Achter de Vulkanen. Ik zie mezelf dan al zitten, ergens in de Andes, met een glas pisco binnen handbereik en alle tijd van de wereld om rustig verder te schrijven.
Meer hoeft het eigenlijk niet te zijn.
En mocht je me daar ooit tegenkomen, dan is de kans groot dat ik je eerst een glas pisco aanbied.
Koffie kan altijd nog.
Praktische tip
Wie Peru bezoekt, hoeft niet alles af te vinken wat in een reisgids staat. De mooiste herinneringen ontstaan zelden bij de grootste bezienswaardigheden, maar tijdens een onverwacht gesprek, een spontane uitnodiging of een avond waarop niemand op de klok kijkt. Gun jezelf de tijd om het land echt te leren kennen, want juist dan ontdek je waarom Peru zoveel mensen voorgoed weet te raken..
Benieuwd naar meer verhalen uit Peru?
Op deze website deel ik persoonlijke reisverhalen, praktische reistips en bijzondere ontmoetingen uit de jaren waarin ik in Peru woonde en werkte. Veel van deze verhalen vormden de basis voor mijn boek Verder dan de Vulkanen, maar je vindt hier ook herinneringen die uiteindelijk geen plek meer in het boek kregen.
Veel leesplezier en hopelijk tot bij een volgend verhaal!
➡️ Bekijk alle blogs
➡️ Ontdek Verder dan de Vulkanen
