Wat bijna tien jaar geleden begon met het vastleggen van mijn ervaringen in Peru, heeft uiteindelijk geleid tot drie heel verschillende boeken. Jarenlang verzamelde ik verhalen, foto's, herinneringen en aantekeningen, schreef ik en werkte ik mijn ideeën verder uit. Inmiddels is ook mijn derde boek, de technologische thriller De laatste keuze in Peru, klaar. En omdat ik het blijkbaar niet bij drie boeken kon laten, bedacht ik er ook nog een handgemaakt foedraal bij, een landkaart van Peru, een boekenlegger en een persoonlijke stempel. Het werd een project waarin schrijven, ontwerpen, uitzoeken en organiseren voortdurend door elkaar liepen. Maar nu staat alles bij elkaar. En ik moet zeggen: het is precies geworden zoals ik het voor ogen had.
📍 Locatie: Peru | Nederland
📖 Leestijd: circa 6 minuten
🏷️ Categorie: Peru | Boeken | Creativiteit
Het derde boek is er eindelijk
Daar ligt het dan.
De laatste keuze in Peru, mijn derde boek. Een technologische thriller van 355 pagina's, waarin Peru opnieuw een belangrijke rol speelt, maar ditmaal op een heel andere manier dan in mijn eerdere boeken.
Met Verder dan de Vulkanen schreef ik over mijn persoonlijke ervaringen en avonturen in Peru. Daarna volgde Voorbij de Vulkanen, mijn eigenwijze reisgids over Zuid-Peru. En nu is er dus een roman, met een verhaal over technologie, macht, kunstmatige intelligentie en de vrijheid om zelf keuzes te maken.
Drie verschillende boeken, maar allemaal met hetzelfde land als uitgangspunt.
Tijdens mijn jaren in Peru schreef ik regelmatig over wat ik meemaakte, maakte ik foto's en verzamelde ik materiaal waarvan ik toen nog niet wist wat ik er uiteindelijk mee zou doen. Mijn zwarte notitieboekjes raakten gevuld met namen, plaatsen, gebeurtenissen en losse gedachten. Sommige verhalen kregen al vroeg vorm, andere bleven jarenlang liggen totdat ik er opnieuw mee aan de slag ging.
Het schrijven, verzamelen en uitwerken van al die verhalen is dan ook geen project van een paar maanden geweest. Het is iets wat bijna tien jaar geleden begon en zich in de loop der jaren steeds verder heeft ontwikkeld.
En toen ik uiteindelijk drie boeken over Peru had, begon ik na te denken over hoe ik die samen wilde presenteren.
Natuurlijk had ik ze gewoon naast elkaar in de boekenkast kunnen zetten. Daar is op zichzelf weinig mis mee. Maar ik zag iets anders voor me.
Een idee dat niet bij een idee bleef
Drie boeken over Peru, samen in één handgemaakt foedraal, bekleed met antracietgrijs linnen en op de zijkant de letters PERU in het rood. Eenvoudig, stijlvol en vooral iets wat je niet iedere dag tegenkomt.
Dat klinkt achteraf misschien heel vanzelfsprekend, maar probeer maar eens iemand te vinden die precies kan maken wat jij in je hoofd hebt.
Zo kwam ik terecht bij Jos van den Berg. Ik legde hem mijn idee voor, besprak de afmetingen en vertelde hoe ik het geheel voor me zag. Omdat het derde boek op dat moment nog niet klaar was, moesten we werken met de specificaties van de drukker. Alle drie de boeken hadden weliswaar hetzelfde A5-formaat, maar natuurlijk niet dezelfde dikte.
Jos begreep wat ik wilde en ging ermee aan de slag. (onderaan de foto's, contactgegevens van Jos)
Toen ik de eerste foto's van het resultaat zag, werd ik oprecht blij. De structuur van het linnen, de afwerking, de verhoudingen en de rode letters PERU maakten er precies het soort voorwerp van dat ik had bedacht.
Er ontbrak alleen nog een kleinigheid. Het derde boek. En aangezien dat nog bij Pumbo in behandeling was, had ik inmiddels een prachtig foedraal waarin precies ruimte was vrijgehouden voor iets wat er nog niet was.
Zelfs de leegte had de juiste afmetingen. Ik moest er zelf wel om lachen. Na al die jaren schrijven en verzamelen had ik inmiddels een prachtig foedraal, maar moest ik nog wachten op het boek waarvoor die laatste ruimte was bedoeld. Gelukkig kwam ook dat uiteindelijk goed.
Een landkaart hoort erbij
Maar met alleen drie boeken en een foedraal was ik er natuurlijk nog niet.
Ik wilde ook een landkaart van Peru bij de presentatie betrekken. Niet zomaar als versiering, maar omdat die kaart eigenlijk laat zien waar alles begonnen is.
De vulkanen rond Arequipa, de uitgestrekte landschappen, de wegen door de Andes en de vele plaatsen die ik tijdens mijn jaren in Peru heb bezocht, vormen de achtergrond van mijn verhalen.
Als ik naar zo'n kaart kijk, zie ik niet alleen steden, wegen en bergen. Ik herinner me de reizen, de ontmoetingen onderweg en de plaatsen waar ik ooit mijn notitieboekje tevoorschijn haalde omdat ik iets niet wilde vergeten. Het leek me daarom mooi om de boeken samen met een kaart van het land te fotograferen.
En toen ik daar eenmaal over nadacht, kwam vanzelf het volgende idee.
Een boekenlegger. Want als je drie boeken hebt gemaakt, waarom zou je er dan niet ook een boekenlegger bij ontwerpen?
Ik koos voor een ontwerp dat bij mijn boeken past en liet er honderd maken. Geen ingewikkelde marketingcampagne, geen uitgebreid onderzoek naar de commerciële mogelijkheden van boekenleggers, maar gewoon omdat ik het leuk vond.
Daarnaast had ik inmiddels een persoonlijke blauwe stempel bedacht, die ik op de zijkant van mijn boeken aanbreng.
Langzaam ontstond er zo een verzameling waarin alles met elkaar verbonden was.
Drie boeken, een foedraal, een landkaart, een boekenlegger en een stempel. Allemaal met Peru als rode draad. En ik moet toegeven dat ik het bedenken en samenstellen van dat geheel minstens zo leuk begon te vinden als het schrijven zelf.
En toen moest het nog gemaakt worden
Een idee bedenken is meestal het gemakkelijkste onderdeel. Daarna moet je er alleen nog voor zorgen dat het daadwerkelijk wordt uitgevoerd.
En daar kun je verrassend druk mee zijn. Ik heb heel wat uren besteed aan het bekijken van materialen, het vergelijken van mogelijkheden, het bepalen van afmetingen en het aanpassen van ontwerpen. Soms bleek iets eenvoudig te realiseren, soms kreeg ik verschillende antwoorden op dezelfde vraag en af en toe moest ik weer helemaal opnieuw beginnen.
Hetzelfde gold voor mijn boeken. Want wanneer je zelf de opmaak, de omslagen en de presentatie verzorgt, ontdek je vanzelf hoeveel kleine beslissingen er genomen moeten worden voordat een boek daadwerkelijk gedrukt kan worden.
Ik heb inmiddels meer geleerd over papierformaten, lettertypes, regelafstanden, marges en technische bestandscontroles dan ik ooit had verwacht.
En soms ook meer dan ik op dat moment wilde weten.
Mijn boeken worden gedrukt door Pumbo, Jos heeft het foedraal vervaardigd en voor de andere onderdelen heb ik eveneens gebruikgemaakt van mensen en bedrijven die hun vak verstaan. Maar het bedenken, ontwerpen, uitzoeken en organiseren wilde ik zoveel mogelijk zelf doen.
Dat kost tijd, zeker wanneer je ergens nog geen ervaring mee hebt. Maar juist dat uitzoeken vind ik leuk. Je begint met een idee, ontdekt wat er mogelijk is, loopt tegen iets aan wat niet lukt en zoekt vervolgens net zolang totdat je een oplossing hebt gevonden.
Al moet ik toegeven dat mijn geduld daarbij af en toe behoorlijk op de proef werd gesteld. Het aardige is alleen dat je die ergernis verrassend snel vergeet zodra iets eindelijk gelukt is. Dan kijk je naar het resultaat en denk je: zie je wel, het kon dus toch.
Het moment waarop alles samenkomt
En toen kwam eindelijk het derde boek binnen. Ik kon het voor het eerst naast de andere twee leggen en vervolgens voorzichtig in het foedraal schuiven.
Het paste. Sterker nog, het paste zó precies dat er nauwelijks een millimeter ruimte overbleef. Jos had zijn werk wel heel nauwkeurig gedaan.
Gelukkig maar, want ik had weinig zin om hem te moeten bellen met de mededeling dat hij prachtig werk had geleverd, maar dat we helaas één boek te veel hadden.
Er was alleen één klein probleem. De landkaart van Peru kon er met geen mogelijkheid meer bij. Blijkbaar had ik bij het bepalen van de afmetingen wel rekening gehouden met drie boeken, maar niet met mijn ambitie om er ook nog een heel land tussen te schuiven.
Ach, die kaart krijgt gewoon een eigen plek naast het foedraal. Misschien is dat eigenlijk nog wel mooier.
Daar stonden ze dan. Drie boeken over Peru, netjes bij elkaar in antracietgrijs linnen, met de rode letters PERU op de zijkant.
Verdorie, wat is dit mooi geworden.
Natuurlijk wilde ik er foto's van maken. Goede foto's, want na al dat werk zou het toch zonde zijn om het eindresultaat even haastig op de keukentafel vast te leggen, met op de achtergrond een kop koffie, een stapel ongeopende post en waarschijnlijk ergens een hond die besluit dat hij ook op de foto wil.
Dus haalde ik de landkaart van Peru tevoorschijn, zette het foedraal met de drie boeken erop, legde de boekenlegger erbij en zocht een mooie plek voor het kompas. De persoonlijke blauwe stempel had ik inmiddels al op de boeken aangebracht. Alles wat ik de afgelopen tijd had bedacht en verzameld, kwam nu letterlijk bij elkaar.
En natuurlijk ging dat niet in één keer. Eerst stonden de boeken goed, maar lag het kompas verkeerd. Vervolgens lag de kaart mooi, maar viel de boekenlegger net buiten beeld. Dus schoof ik alles weer een stukje op, veranderde de hoek en maakte nog een foto. En nog een. Uiteindelijk had ik negen foto's gemaakt, vanuit verschillende hoeken, met de boeken in en buiten het foedraal.
Eigenlijk precies hetzelfde als met het maken van de boeken zelf. Je denkt dat je klaar bent, ziet nog iets wat beter kan en bent vervolgens weer een halfuur verder. Maar dat hoort er blijkbaar ook bij.
Wanneer is iets eigenlijk geslaagd?
Misschien is dat wel het leukste aan dit hele project. Niet alleen dat ik drie boeken heb geschreven, maar dat ik ook alles eromheen zelf heb bedacht en georganiseerd, samen met mensen die mijn ideeën konden uitvoeren.
Jos maakte het foedraal, Pumbo drukte mijn boeken en voor de andere onderdelen vond ik eveneens de juiste mogelijkheden.
Natuurlijk zou het leuk zijn wanneer mijn boeken goed worden verkocht. Daar zal ik niet geheimzinnig over doen. Maar ik heb ze niet geschreven omdat ik dacht er rijk van te worden.
Ik vind het vooral bijzonder dat bijna tien jaar aan ervaringen, schrijven, verzamelen en ideeën uitwerken uiteindelijk hebben geleid tot drie boeken die ik nu gewoon kan vasthouden.
En dat ik daar vervolgens ook nog een complete presentatie omheen heb kunnen maken.
Sommige mensen besteden hun vrije tijd aan schilderen, modelbouw of het restaureren van oude auto's. Ik ben blijkbaar iemand geworden die boeken schrijft en vervolgens bedenkt dat er ook nog een speciaal foedraal bij moet.
Er zijn slechtere hobby's. Al weet ik niet zeker of mijn geduld het daar altijd mee eens is.
Nu staan de drie boeken eindelijk samen in hun handgemaakte foedraal. De landkaart, de boekenlegger en de persoonlijke stempel maken het geheel compleet, ieder op zijn eigen plek. Misschien verkoop ik er veel, misschien weinig. Dat zien we vanzelf wel.
Voor mij is het mooiste voorlopig dat iets wat bijna tien jaar geleden begon met het opschrijven van mijn ervaringen in Peru, is uitgegroeid tot een verzameling die ik helemaal naar mijn eigen ideeën heb kunnen samenstellen.
En als ik nu naar het eindresultaat kijk, denk ik eigenlijk maar één ding.
Ik wilde het. Ik heb het bedacht. Ik heb het gemaakt. En nu heb ik het.
Hieronder zie je het resultaat: de drie boeken, het handgemaakte foedraal en de accessoires die er uiteindelijk toch nog bij moesten. Want als je iets maakt, wil je natuurlijk ook laten zien hoe het geworden is.
