Wat begon met jarenlang schrijven over Peru, heeft inmiddels geleid tot twee verschenen boeken, een derde dat op de laatste goedkeuring wacht, een website vol verhalen en plannen voor een handgemaakt boekenfoedraal. Ondertussen liggen de eerste honderd boekenleggers al klaar en probeer ik ook nog een nieuwe richting te vinden in Nederland. Hoeveel je met een beperkt budget en een flinke dosis eigenwijsheid voor elkaar kunt krijgen, blijft me verbazen. Al zou het soms prettig zijn wanneer de drukker net zo snel werkte als mijn hoofd.
📍 Locatie: Peru | Nederland
📖 Leestijd: circa 8 minuten
🏷️ Categorie: Persoonlijke verhalen | Schrijven | Ondernemen | Peru
Terug in Nederland, en nu?
Soms kijk ik naar wat er de afgelopen maanden allemaal is gebeurd en vraag ik me af of ik misschien ergens onderweg een afslag heb gemist. Ik ben tevreden met de richting die ik ben ingeslagen, maar toen ik terugkwam in Nederland, had ik eigenlijk nog geen flauw idee hoeveel werk er hier op me lag te wachten. Ik had mijn koffers, mijn herinneringen, mijn hond Paco en een hoofd vol verhalen meegenomen. Dat leek me voorlopig wel voldoende.
Peru was natuurlijk veel meer geweest dan een lange reis. Ik had er gewoond, gewerkt, een onderneming opgebouwd en een leven geleid dat op sommige dagen behoorlijk ver afstond van wat ik vroeger in Nederland gewend was. In Arequipa runde ik mijn eigen B&B, waar internationale gasten kwamen, medewerkers hun werk deden en iedere dag wel iets gebeurde dat niet helemaal volgens planning verliep. Dat laatste is overigens een uitstekende manier om te leren ondernemen. Je kunt alles organiseren, maar zodra er gasten, personeel, leveranciers en een gebouw bij betrokken zijn, heeft de werkelijkheid altijd nog een eigen voorstel.
Ik heb daar ontzettend veel geleerd. Over gastvrijheid, mensen, vertrouwen en verantwoordelijkheid, maar ook over mezelf. Over hoe prettig het is om iets op je eigen manier te kunnen doen en hoe lastig het soms wordt wanneer anderen daar een heel andere voorstelling van hebben. Dat gold voor mijn onderneming en uiteindelijk ook voor mijn privéleven.
Naast alle mooie herinneringen aan Peru waren er ook minder prettige ervaringen. Sommige daarvan kregen zelfs een juridisch vervolg, waardoor ik me nog geruime tijd moest bezighouden met documenten, procedures en correspondentie met instanties. Uiteindelijk werden de zaken in mijn voordeel afgesloten. Daarmee kon ik ook dat hoofdstuk achter me laten, al had ik de tijd en energie liever aan iets anders besteed. Zelfs na mijn terugkeer naar Nederland bleef Peru zich nog een tijdje melden, met dossiernummers en officiële e-mails in plaats van uitnodigingen voor een mooie wandeling door de Andes.
Van jarenlang schrijven naar drie boeken
En naast dat alles liep er al jarenlang iets anders als een rode draad door mijn leven.
Schrijven.
Daar was ik al vóór mijn vertrek naar Peru mee bezig, tijdens mijn jaren daar en ook daarna. Verhalen, ervaringen, aantekeningen en herinneringen verzamelden zich langzaam, vaak zonder dat ik precies wist wat ik er uiteindelijk mee zou doen. Het zou nogal overdreven zijn om te beweren dat ik in een paar maanden tijd twee boeken heb geschreven en een derde heb afgerond. Daar ging een veel langere periode aan vooraf. Wat er na mijn terugkeer naar Nederland veranderde, was dat ik besloot om al dat materiaal daadwerkelijk in boekvorm uit te brengen. En daarmee begon een avontuur waarvan ik de omvang behoorlijk had onderschat.
Mijn eerste boek, Verder dan de Vulkanen, ontstond uit mijn persoonlijke ervaringen in Peru. Daarna volgde Voorbij de Vulkanen, een reisgids waarin ik mijn kennis van Zuid-Peru op mijn eigen manier wilde delen. En vervolgens kwam er nog een idee dat zich niet zomaar liet wegsturen: een technologische thriller, De laatste keuze in Peru.
Drie totaal verschillende boeken, maar allemaal met Peru als verbindende factor. De eerste twee zijn inmiddels verschenen en het derde is geschreven. Daar wacht ik nu alleen nog op de laatste goedkeuring, zodat ook dat boek daadwerkelijk gedrukt kan worden.
Een boek maken blijkt een vak apart
Wat ik vooraf niet helemaal had voorzien, was dat schrijven eigenlijk nog maar een deel van het werk zou blijken te zijn. Er moest worden nagedacht over papier, formaten, lettertypes, regelafstanden, paginanummers, omslagen, rugdiktes, ISBN-nummers en proefdrukken. Vervolgens bleek dat een kaartje op een pagina zomaar te dicht tegen de rug kon staan, dat een Word-bestand bij iemand anders ineens negen pagina's minder kon tellen en dat een goedgekeurde omslag nog niet automatisch betekende dat je boek ook daadwerkelijk gedrukt kon worden.
O ja, en schrijven natuurlijk. Dat moest tussendoor ook nog gebeuren.
Ik ben iemand die graag zelf uitzoekt hoe iets werkt. Dat is soms een prettige eigenschap en soms een uitstekende manier om veel meer tijd aan iets te besteden dan strikt noodzakelijk. Maar ik vind het ook leuk. Het eindresultaat is mooi, maar juist het hele proces ernaartoe vind ik interessant. Begrijpen waarom iets niet werkt, zoeken naar een oplossing en uiteindelijk ontdekken dat het met wat geduld, een beetje creativiteit en soms behoorlijk wat eigenwijsheid toch lukt.
Mijn website blijft groeien
Hetzelfde gebeurde met mijn website. Wat begon als een plek om mijn ervaringen over Peru te delen, groeide uit tot een verzameling blogs, verhalen, foto's en informatie over een land dat me nog altijd bezighoudt. Ik had in de loop der jaren zoveel geschreven dat ik zelf soms verbaasd was over hoeveel materiaal er eigenlijk lag. En terwijl ik bezig was met de boeken, bleef ik ook nieuwe verhalen schrijven, oude teksten teruglezen en ontdekken hoeveel er nog te vertellen viel.
Daarbij merkte ik iets opmerkelijks. Ik was terug in Nederland, maar in mijn hoofd liep ik regelmatig nog ergens door Arequipa, reed ik door de Colca Canyon of stond ik opnieuw naar de Misti te kijken. Sommige herinneringen worden niet kleiner wanneer je verder weg gaat wonen. Ze krijgen alleen een andere plaats.
En toen kwam de presentatie
En dan begint het volgende avontuur: hoe presenteer je dat allemaal?
Er kwam een website, er kwamen omslagen, er kwamen plannen voor een handgemaakt foedraal waarin de drie boeken samen zouden passen en er kwamen boekenleggers met grote rode letters PERU. Ik zocht contact met boekbinders, vergeleek mogelijkheden, dacht na over materialen en prijzen en ontdekte dat je met een betrekkelijk klein budget verrassend veel kunt bereiken, zolang je bereid bent zelf wat werk te verzetten.
Inmiddels liggen die boekenleggers hier. Ze zien er professioneel uit, al zeg ik het zelf. Het derde boek moet nog verschijnen, maar de boekenlegger weet alvast precies hoe het heet. Ook voor het foedraal wordt gewerkt aan een passende uitvoering. Misschien is straks zelfs de verpakking eerder klaar dan het boek dat erin moet komen.
Dat zou eigenlijk perfect bij het hele proces passen.
Zelfs de leegte heeft straks de juiste afmetingen.
Ondertussen ook nog een nieuwe richting vinden
Tussendoor moest er natuurlijk ook nog gewoon een nieuw bestaan in Nederland worden opgebouwd. Sollicitaties versturen, gesprekken voeren, nadenken over wat ik eigenlijk wil en vooral over wat ik niet meer wil. Na jaren zelfstandig ondernemen is het niet vanzelfsprekend om weer ergens in een bestaande organisatie te stappen. Ik weet inmiddels behoorlijk goed waar ik plezier aan beleef, maar ook hoe belangrijk vrijheid, vertrouwen en eigen verantwoordelijkheid voor mij zijn.
En dus praat ik de ene dag met iemand over accountmanagement, de volgende dag met een Fransman over het runnen van een camping en tussendoor met een drukker over de vraag waarom een kaartje van Peru niet precies in het midden van een pagina staat.
Het zijn nogal verschillende gesprekken, maar ergens hebben ze meer met elkaar gemeen dan je zou denken. Ze gaan allemaal over hetzelfde: iets voor elkaar proberen te krijgen, mogelijkheden zien en niet meteen afhaken wanneer het ingewikkelder blijkt dan verwacht.
Met weinig middelen toch iets moois maken
Dat commerciële denken zit er bij mij blijkbaar gewoon in. Alles hoeft voor mij geld op te leveren, maar ik kijk wel altijd hoe iets beter, slimmer of betaalbaarder kan. Of het nu om een onderneming in Peru gaat, een website, een boek of een stukje drukwerk. Ik vind het bijna een sport om met beperkte middelen toch iets te maken waar ik tevreden over ben.
En nee, dat betekent niet dat alles lukt. Sommige dingen duren veel langer dan verwacht, sommige mensen reageren helemaal niet en sommige plannen verdwijnen uiteindelijk weer in een la. Er zijn ook genoeg momenten waarop ik denk dat het allemaal wat eenvoudiger had gekund. Maar meestal duurt dat niet zo lang, want voor ik het weet heb ik alweer een nieuw idee.
Voorlopig nog genoeg te doen
Als ik nu terugkijk op de afgelopen maanden, zie ik dus iemand die jarenlang van alles heeft meegemaakt, opgebouwd, verloren, geleerd en opgeschreven, en die nu probeert daar op zijn eigen manier iets mee te doen. De eerste twee boeken zijn verschenen, het derde is bijna klaar voor de drukker en mijn website en verhalen blijven zich ontwikkelen.
Misschien is dat wel het grootste verschil tussen mijn leven in Peru en mijn leven hier. Daar was ik vooral bezig met het leven zelf, met alles wat zich dagelijks aandiende. Hier ben ik voor een deel bezig om te begrijpen wat die jaren me eigenlijk hebben gebracht.
En ondertussen liggen er drie titels op een boekenlegger, staat er een website vol verhalen, wacht er nog een manuscript op de laatste goedkeuring en komt er af en toe weer een bericht binnen uit Peru.
Ik ben inmiddels terug in Nederland.
Maar klaar met Peru?
Voorlopig nog niet.
