Het begon met een simpele vraag
"Waarom heb je eigenlijk een boek over Peru geschreven?" Dat is misschien wel de vraag die ik het vaakst krijg.
Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. Ik vertrok nooit naar Peru met het idee om een boek te schrijven. Ik ging erheen om te wonen, te werken en een nieuw leven op te bouwen. Dat ik jaren later achter mijn computer mijn herinneringen zou opschrijven, had ik toen nooit kunnen bedenken.
Toen ik weer terug was in Nederland, gebeurde er iets opmerkelijks. Steeds opnieuw vertelde ik dezelfde verhalen. Natuurlijk wilden mensen weten hoe indrukwekkend Machu Picchu was, hoe diep de Colca Canyon is of hoe het Titicacameer eruitziet. Maar al snel veranderde het gesprek.
"Hoe was het om daar te wonen?"
"Hoe zijn de mensen?"
"Wat maakte Peru voor jou zo bijzonder?"
Vanaf dat moment ging het zelden nog over de bekende bezienswaardigheden.
De gesprekken gingen over een zondagochtend waarop ik al vroeg op pad ging om de beste adobo van Arequipa te vinden. Over Mari, die op de markt in Cayma iedere rocoto aandachtig bekeek voordat ze er één uitkoos. Over een avond waarop twee wandelaars, een arts en een student urenlang rond de vuurkorf zaten te praten, terwijl niemand ook maar één keer op de klok keek.
Dat waren de verhalen die bleven hangen.
Bij de mensen die naar mij luisterden, maar ook bij mijzelf.
Op een bepaald moment drong het besef door dat veel van die herinneringen langzaam zouden vervagen als ik ze niet zou opschrijven. Niet de grote hoogtepunten, maar juist de kleine gebeurtenissen die samen laten zien hoe het dagelijkse leven in Peru werkelijk is.
Wat mij is bijgebleven
Machu Picchu, de Colca Canyon en het Titicacameer verdienen zonder twijfel alle aandacht die ze krijgen.
Toch zijn dat niet de eerste beelden die in mij opkomen wanneer ik aan Peru terugdenk.
Veel eerder zie ik mezelf op een zondagochtend door Arequipa lopen, op zoek naar een restaurant waar volgens de inwoners de beste adobo werd geserveerd. In het begin deed ik dat voor de lol. Daarna werd ik nieuwsgierig. Bijna een jaar lang proefde ik iedere zondag ergens anders dezelfde soep, totdat bleek dat mijn favoriet zich op nog geen honderd meter van mijn eigen huis bevond.
Ook zie ik Mari weer voor me op de markt in Cayma. Iedere rocoto werd bekeken, gevoeld en voorzichtig ingedrukt voordat ze haar keuze maakte. Op de terugweg zei ze zonder op te kijken:
"Een goede adobo begint hier, niet in de pan."
Pas veel later begreep ik dat die opmerking over veel meer ging dan koken alleen.
En dan zijn er nog de avonden rond de vuurkorf. Een paar reizigers, goed eten, mooie gesprekken en niemand die zich druk maakte over de tijd. Vaak waren juist dát de momenten waarop ik het meeste over Peru leerde.
Het zijn herinneringen die je in geen enkele reisgids tegenkomt.
Waarom het geen reisgids werd
Een reisgids over Peru bestaat al.
Sterker nog, er zijn uitstekende gidsen waarin precies staat welke bus je moet nemen, waar je kunt overnachten en hoeveel dagen je het beste in Cusco of Arequipa kunt blijven.
Daar had ik weinig aan toe te voegen.
Veel interessanter vond ik de verhalen achter een land. Het moment waarop een vreemde omgeving langzaam vertrouwd begint te voelen. Wanneer je zonder na te denken de weg naar de markt kent. Wanneer de groenteboer je begroet alsof je er al jaren woont. En wanneer je beseft dat je geen bezoeker meer bent, maar onderdeel bent geworden van het dagelijkse leven.
Daar gaat Verder dan de Vulkanen over.
Waarom er negentien recepten in het boek staan
Eten en herinneringen horen voor mij bij elkaar.
Sommige gerechten brengen me direct terug naar een bepaalde plek of een bijzondere ontmoeting.
Sopa Criolla voert me terug naar mijn eerste weken in Lima, toen werkelijk alles nog nieuw was. Adobo brengt me meteen terug naar de zondagochtenden in Arequipa. Vrijwel ieder recept in het boek heeft zo zijn eigen verhaal.
Daarom begint ieder recept met een herinnering.
Pas daarna volgen de ingrediënten.
En deze website?
Het boek bleek uiteindelijk niet groot genoeg voor alle verhalen.
Tijdens het schrijven bleven herinneringen boven komen die geen plaats meer kregen in Verder dan de Vulkanen. Op deze website krijgen ze alsnog een plek, aangevuld met praktische reistips, wandelroutes, recepten en ervaringen die misschien ook andere reizigers kunnen helpen.
Peru is veel meer dan Machu Picchu of de Colca Canyon. Achter de bekende hoogtepunten schuilt een land vol bijzondere ontmoetingen, kleine dorpen, tradities en alledaagse momenten die minstens zo indrukwekkend zijn.
Precies daar begint voor mij het echte Peru.
Benieuwd naar het volledige verhaal?
In Verder dan de Vulkanen neem ik je mee door Zuid-Peru, langs indrukwekkende landschappen, bijzondere ontmoetingen, authentieke recepten en praktische reistips voor iedereen die meer wil ontdekken dan alleen de bekende toeristische routes.
