Een ontmoeting in Ica die me altijd is bijgebleven
Tijdens een rondreis door Peru zijn het vaak de grote hoogtepunten die je bijblijven. Machu Picchu, de Nazcalijnen, de vulkanen rond Arequipa of de indrukwekkende zandduinen van Huacachina. Toch zijn het achteraf vaak de mensen die een reis echt bijzonder maken.
Een van die ontmoetingen had ik in Ica, waar ik met een groep van eenentwintig Nederlandse reizigers verbleef tijdens een rondreis van drie weken door Peru. Het waren de eerste dagen van onze reis. Iedereen was nog volop indrukken aan het verwerken. De lange vlucht, de eerste kennismaking met Peru en de nieuwsgierigheid naar alles wat ons nog te wachten stond.
Ons onderkomen was Hotel Villa Jazmin, een sfeervol hotel aan de rand van Ica. Geen groot resort waar je opgaat in de massa, maar een plek waar je je vrijwel direct thuis voelt. Warme kleuren, een tropische tuin, een zwembad waar het water uitnodigend lag te glinsteren en kamers die niet overdreven luxe waren, maar wel precies boden wat je na een lange reis nodig hebt. 's Avonds hoorde je ergens in de verte een hond blaffen, terwijl de ventilator op de kamer meer geluid maakte dan wind produceerde. Het zijn juist dat soort kleine details die jaren later nog in je geheugen blijken te zitten.
Toen kwam Moisés binnen.
Sommige mensen hoeven geen entree te maken om op te vallen. Hij liep rustig de ruimte binnen, vriendelijk, bescheiden, bijna onopvallend, en toch keek iedereen even op. Misschien kwam het door zijn open houding, misschien door de rust die hij uitstraalde. Moisés is van oorsprong Belg, maar woont inmiddels al tientallen jaren in Peru. Ooit verruilde hij Europa voor een nieuw leven aan de andere kant van de oceaan en inmiddels lijkt Peru net zo vanzelfsprekend bij hem te horen als de Andes bij het landschap.
Tijdens ons verblijf raakten we regelmatig met elkaar in gesprek. Niet alleen over het hotel of over de excursies naar Huacachina, maar ook over het leven zelf. Aan de lange houten tafel vertelde Moisés over Peru, over de mensen die hij door de jaren heen had ontmoet en over de keuzes die een mensenleven soms een onverwachte richting geven. Geen grootse verhalen, geen dramatische gebeurtenissen, maar gesprekken die vanzelf ontstonden en waarin je merkte dat achter iedere reiziger én iedere hotelier een eigen geschiedenis schuilgaat.
Wat me vooral is bijgebleven, is de oprechte gastvrijheid waarmee hij zijn hotel runt. Hij kende veel gasten bij naam, informeerde hoe hun dag was geweest en nam altijd de tijd voor een praatje. Niet omdat het bij zijn werk hoorde, maar omdat hij oprecht geïnteresseerd leek in de mensen die zijn hotel binnenstapten. Juist dat kom je steeds minder tegen.
Overdag verkenden we de indrukwekkende zandduinen van Huacachina, genoten we van de zonsondergang boven de woestijn en maakten sommigen van de groep een spectaculaire rit met een zandbuggy. Maar wanneer ik aan Ica terugdenk, denk ik net zo goed aan de avonden in Villa Jazmin. Aan de ontspannen sfeer, de gesprekken die steeds persoonlijker werden en het gevoel dat je niet zomaar een hotelgast was.
Terwijl de avond langzaam overging in de nacht en de laatste gesprekken langzaam verstomden, besefte ik opnieuw dat reizen eigenlijk nooit alleen over landen of bezienswaardigheden gaat. Natuurlijk herinner ik me de oase van Huacachina, de hoge zandduinen en de kilometerslange woestijn, maar minstens zo waardevol zijn de ontmoetingen met mensen die je onderweg tegenkomt. Soms is dat een gids, soms een medereiziger en soms een Belgische hotelier die al tientallen jaren in Peru woont en met zijn gastvrijheid een onuitwisbare indruk achterlaat.
Wanneer mensen mij vandaag vragen waar ze kunnen overnachten in Ica, hoef ik daar niet lang over na te denken. Hotel Villa Jazmin is voor mij veel meer dan een comfortabel hotel vlak bij Huacachina. Het is een plek waar gastvrijheid nog persoonlijk is en waar een eenvoudig gesprek aan een houten tafel net zo waardevol kan zijn als de mooiste bezienswaardigheid van Peru.
