Wie vanuit Lima over de Panamericana naar het zuiden rijdt, ziet Peru langzaam veranderen. De moderne hoogbouw verdwijnt uit beeld, de oceaan blijft nog een tijdlang aan je rechterhand liggen en het landschap wordt met iedere kilometer droger. Links en rechts zie je niets anders dan zand, rotsen en stoffige heuvels, waardoor je je bijna begint af te vragen of hier überhaupt nog mensen wonen. Het is een rit waarbij je soms tientallen minuten vooruit kunt kijken zonder ook maar één boom te ontdekken. En juist op het moment dat je denkt dat de woestijn alles heeft overgenomen, gebeurt er iets wat bijna onwerkelijk aanvoelt.
Midden tussen de eindeloze zandduinen verschijnt ineens een groene vlek. Palmbomen steken boven het landschap uit, er schittert water in de zon en rondom een klein meer staan hotels, restaurants en terrasjes. Het lijkt op een fata morgana, maar dit keer is het geen luchtspiegeling. Je bent aangekomen in Huacachina, de beroemdste oase van Peru en misschien wel een van de meest bijzondere plekken die ik tijdens mijn jaren in Peru heb bezocht.
Voordat je de oase bereikt, kom je eerst door Ica, een levendige stad die door veel reizigers vooral wordt gezien als de toegangspoort tot Huacachina. Dat is eigenlijk jammer, want Ica heeft veel meer te bieden dan alleen een overnachting. De stad staat al eeuwen bekend om haar wijnbouw en is de bakermat van de Peruaanse pisco. Overal in de omgeving liggen bodega's waar nog volgens traditionele methoden wijn en pisco worden gemaakt. Wie denkt dat pisco alleen bedoeld is voor een Pisco Sour, ontdekt hier al snel dat er tientallen verschillende soorten bestaan, ieder met een eigen smaak en karakter. Ik geef eerlijk toe dat ik er een paar heb geproefd, puur uit wetenschappelijke interesse natuurlijk.
Toch is het de oase die alle aandacht opeist. Huacachina is niet groot; sterker nog, je wandelt er in een kwartiertje helemaal omheen. Maar juist dat maakt de plek zo bijzonder. Rond de lagune staan palmbomen, kleurrijke hotels en gezellige terrasjes waar reizigers uit alle windstreken samenkomen. Terwijl de een rustig geniet van een kop koffie, trekt de ander zijn sandboard onder de arm vandaan om zich voor te bereiden op een middag vol zand, snelheid en een flinke dosis adrenaline.
Volgens een oude Peruaanse legende ontstond de lagune toen een jonge prinses tijdens het baden werd opgeschrikt door een jager. In haar vlucht liet zij een spiegel vallen, die veranderde in de lagune die er vandaag nog altijd ligt. De prinses zelf zou zijn veranderd in een zeemeermin die nog steeds diep in het water leeft. Of het waar is? Waarschijnlijk niet. Maar eerlijk gezegd past zo'n verhaal perfect bij een plek die er toch al uitziet alsof iemand haar rechtstreeks uit een sprookjesboek heeft gehaald.
Het eerste wat mij iedere keer weer opvalt, zijn de zandduinen. Op foto's lijken ze indrukwekkend, maar in werkelijkheid zijn ze nog veel groter. Sommige duinen rijzen meer dan honderd meter boven de oase uit en lijken geen einde te kennen. Wanneer je omhoog kijkt, vraag je je af wie het ooit een goed idee vond om daar met een buggy overheen te rijden. Het antwoord krijg je een paar minuten later vanzelf.
De buggychauffeurs in Huacachina hebben namelijk een heel eigen definitie van het woord 'rustig'. Waar wij in Nederland voorzichtig een verkeersdrempel naderen, zien zij een zandheuvel van vijftig meter als een leuke uitdaging. Binnen enkele minuten vlieg je met een enorme snelheid de duinen op, om vervolgens bijna loodrecht weer naar beneden te duiken. De eerste keer kneep ik mijn handen iets steviger om de veiligheidsbeugel dan ik achteraf graag zou toegeven. Na de derde afdaling begon ik het stiekem nog leuk te vinden ook.
Halverwege de tocht stopt de buggy meestal boven op een van de hoogste duinen. Vanaf daar heb je een uitzicht dat je niet snel vergeet. Golvende zandheuvels strekken zich uit tot aan de horizon en alleen in de verte zie je de groene vlek van Huacachina liggen. Op dat soort momenten besef je pas hoe immens de Peruaanse kustwoestijn eigenlijk is. Het is stil, op het geluid van de wind na, en de zon geeft het zand een bijna gouden kleur.
Natuurlijk hoort sandboarden er ook bij. Verwacht geen strak geprepareerde skipiste zoals in Oostenrijk, want hier bestaat de piste uit los zand en eindigt iedere afdaling met zand in je schoenen, je sokken en waarschijnlijk ook op plekken waarvan je niet wist dat daar zand kon komen. Skiën kan ik nog enigszins, snowboarden heb ik nooit echt onder de knie gekregen en sandboarden bleek een categorie apart. Na een weinig elegante afdaling lag ik onderaan de duin vooral te lachen. Gelukkig doet vrijwel iedereen dat, dus je bent in goed gezelschap.
Wie liever met beide benen op de grond blijft, hoeft zich in Huacachina geen moment te vervelen. Wandel rustig rond de lagune, neem plaats op een terrasje of klim aan het einde van de middag zelf een stuk de duinen op. Dat laatste kost wat meer energie dan je misschien verwacht. Op zeeniveau loop je zonder nadenken een zandheuvel op, maar in de brandende zon van de woestijn blijkt iedere stap een klein gevecht met de zwaartekracht. Toch is alle moeite vergeten zodra de zon langzaam begint te zakken.
De zonsondergangen boven Huacachina behoren zonder twijfel tot de mooiste die ik in Peru heb gezien. Terwijl het zonlicht langzaam zachter wordt, kleuren de zandduinen eerst goudgeel, daarna diep oranje en uiteindelijk roodbruin. Fotografen zetten hun statieven klaar, reizigers zoeken een rustig plekje op de helling en zelfs de luidruchtigste buggychauffeurs lijken heel even stil te worden. Het is zo'n moment waarop niemand haast heeft en iedereen beseft dat sommige herinneringen mooier zijn dan welke foto ook.
Vanuit Ica reizen veel mensen verder naar de mysterieuze Nazcalijnen, terwijl anderen juist de kust volgen richting Paracas of terugkeren naar Lima. Wie daarna verder naar het zuiden reist, ontdekt uiteindelijk ook Arequipa en de indrukwekkende Colca Canyon. Juist daarom past Huacachina zo goed in een rondreis door Peru. Het is een plek waar avontuur, natuur en ontspanning op een bijzondere manier samenkomen.
Mijn advies is dan ook simpel: blijf niet alleen een paar uur. Boek een hotel aan de lagune, wandel 's avonds nog een rondje wanneer de meeste dagtoeristen zijn vertrokken en geniet van de rust die dan over de oase valt. Pas als de laatste zonnestralen achter de duinen verdwijnen en de palmbomen zachtjes ruisen in de avondwind, begrijp je waarom zoveel reizigers zeggen dat Huacachina veel meer is dan een leuke tussenstop. Het is een plek die je nog lang bijblijft, zelfs wanneer je reis door Peru alweer maanden achter je ligt.
