Als iemand mij vraagt welke muziek onlosmakelijk bij Peru hoort, hoef ik daar geen seconde over na te denken. Voor mij is dat Gian Marco. Vraag je een Peruaan wie de grootste artiest van het land is, dan is de kans groot dat zijn naam als eerste valt. Je kunt zijn populariteit misschien het beste vergelijken met die van Marco Borsato in Nederland tijdens zijn hoogtijdagen. Vrijwel iedereen kent zijn muziek.
Tijdens de vijf jaar dat ik in Zuid-Peru woonde, stond Gian Marco dan ook regelmatig op. Niet alleen thuis, maar vooral tijdens de autoritten met gasten. Nog voordat we Arequipa uitreden, zette ik vaak de eerste nummers op. We waren onderweg naar de Colca Canyon, richting Nazca of naar een van de vele andere bijzondere plekken in Zuid-Peru. Uren rijden door een indrukwekkend landschap, met vulkanen aan de horizon, lama's en vicuña's langs de weg en de Andes die steeds hoger werden. Dan paste de muziek van Gian Marco daar gewoon perfect bij.
Van al zijn nummers is er één dat mij altijd is bijgebleven: Tú No Te Imaginas, samen met Debi Nova. Misschien ken je het niet, maar geef het eens een kans. De melodie, de stemmen en de emotie maken het voor mij één van de mooiste Spaanstalige nummers die ik ken. Iedere keer als ik het hoor, ben ik weer even terug in Peru.
Mijn goede vriend Fredy uit Nazca is ook een groot liefhebber van Gian Marco. We hebben het regelmatig over muziek gehad en telkens kwam dit nummer weer ter sprake. Volgens Fredy laat het precies zien waarom Gian Marco zo geliefd is in Peru. Zijn muziek raakt mensen. Niet alleen door de tekst, maar vooral door de manier waarop hij emoties weet over te brengen.
Het leuke was dat mijn gasten vaak hetzelfde ervoeren. In het begin luisterden ze nieuwsgierig naar de Spaanstalige muziek. Een paar dagen later begonnen ze de melodieën al te herkennen. Sommigen vroegen zelfs hoe het nummer heette, zodat ze het thuis nog eens konden opzoeken. Muziek bleek een prachtige manier om kennis te maken met Peru, zonder dat je één woord Spaans hoefde te spreken.
Maar ik draaide niet alleen Peruaanse muziek. Soms verraste ik mijn Nederlandse gasten met een nummer van Jan Smit, Gerard Joling of André Hazes. Dan keek ik lachend om me heen en zei: "Besef je eigenlijk waar we zijn?" Daar reden we dan, ruim 12.000 kilometer van Nederland, op meer dan 4.000 meter hoogte, dwars door de Andes, terwijl er oer-Hollandse muziek uit de speakers klonk. Dat leverde steevast een glimlach op. Even later schakelden we weer terug naar Gian Marco en waren we weer helemaal in Peru.
Juist dat maakte die ritten zo bijzonder. Natuurlijk genoten mijn gasten van de Colca Canyon, de condors, de vulkanen en de uitgestrekte hoogvlaktes. Maar het zijn vaak de kleine dingen die een reis onvergetelijk maken. Een goed gesprek. Een onverwachte ontmoeting. Of een liedje dat jaren later nog steeds herinneringen oproept.
Ook nu, terug in Nederland, hoef ik Tú No Te Imaginas maar op te zetten en ik zie de Andes weer voor me. De eindeloze wegen, de blauwe lucht, de stilte van de Altiplano en de nieuwsgierige gezichten van mijn gasten die voor het eerst kennismaakten met de muziek van Peru.
Ga je ooit naar Peru? Zet dan onderweg eens Gian Marco op. Grote kans dat je het land niet alleen anders gaat bekijken, maar ook anders gaat beleven.
Luistertip: Tú No Te Imaginas – Gian Marco & Debi Nova. Voor mij is het de soundtrack van Zuid-Peru.
