Het begon niet met het idee om een boek te schrijven. Het begon met de vragen die ik telkens opnieuw kreeg.
Mensen vragen mij regelmatig waarom ik een boek over Peru heb geschreven.
Het eerlijke antwoord is eenvoudig: dat was nooit het plan.
Ik vertrok niet naar Peru met het idee om er ooit een boek over te schrijven. Ik ging er wonen, werken en een nieuw leven opbouwen. Pas jaren later besefte ik dat ik inmiddels een verzameling verhalen had opgebouwd die ik niet kwijt wilde raken.
Wat er echt bleef hangen
Natuurlijk bezocht ik de bekende plekken. Machu Picchu, de Colca Canyon, het Titicacameer. Indrukwekkend? Absoluut. Die plaatsen verdienen alle aandacht die ze krijgen.
Maar eerlijk gezegd zijn dat niet de herinneringen die het diepst zijn blijven hangen.
Wat ik mij vooral herinner, zijn de zondagochtenden waarop ik al voor achten de deur uit liep, op zoek naar de beste adobo van Arequipa. Dat werd bijna een project op zich. Bijna een jaar lang proefde ik overal dezelfde soep, totdat ik tot de ontdekking kwam dat de beste adobo zich op nog geen honderd meter van mijn eigen huis bevond.
Ik denk aan Mari, die op de markt in Cayma iedere rocoto zorgvuldig bekeek, voelde en kneep voordat ze er één uitkoos. Op de terugweg zei ze zonder op te kijken: 'Een goede adobo begint hier, niet in de pan.' Pas veel later begreep ik dat ze niet alleen over koken sprak, maar vooral over aandacht en geduld.
En ik denk aan die avond rond de vuurkorf, waar een Duitse arts, een Australische surfer, een Belgische student en een Peruaanse taxichauffeur urenlang discussieerden over de vraag of hoogteziekte technisch gezien kon worden beschouwd als 'de Andes die je persoonlijk afwijzen'. Niemand wist het antwoord. Iedereen nam nog een bord eten.
Geen van die momenten vind je terug in een reisgids. Juist daarom zijn ze mij altijd bijgebleven.
De vragen die bleven terugkomen
Toen ik terugkeerde naar Nederland, viel mij iets op.
Natuurlijk vroegen mensen naar Machu Picchu. Hoe hoog was het? Was het er druk? Was het echt zo indrukwekkend als op de foto's?
Dat had ik verwacht. Maar bijna altijd volgde daarna een heel andere vraag. "Hoe was het eigenlijk om daar te wonen?" "Hoe zijn de mensen?" "Wat mis je het meest?"
En dan begon ik weer te vertellen.
Over de markt.
Over de buren.
Over een taxichauffeur die mij ooit bloedserieus uitlegde dat een Chileen die beweert dat pisco uit Chili komt, op Arequipeense bodem alleen nog door een goede kom soep vergeven kan worden.
Iedere keer vertelde ik dezelfde verhalen. En iedere keer kwamen er weer nieuwe herinneringen boven die ik bijna vergeten was. Op een bepaald moment dacht ik: als ik ze nu niet opschrijf, raak ik ze uiteindelijk kwijt.
Waarom het geen reisgids werd
Dat wist ik eigenlijk vanaf de eerste pagina.
Er bestaan al uitstekende reisgidsen over Peru. Boeken waarin precies staat welke bus je moet nemen, welk hotel wordt aanbevolen of hoeveel dagen je het beste in Cusco kunt blijven.
Dat boek hoefde ik niet te schrijven. En eerlijk gezegd zou ik het ook niet beter kunnen.
Wat je in die gidsen nauwelijks leest, is hoe een vreemd land langzaam vertrouwd wordt. Hoe je zonder na te denken de weg naar de markt kent. Hoe mensen je begroeten alsof je er altijd al hebt gewoond. En hoe je op een dag beseft dat je geen toerist meer bent, maar gewoon onderdeel bent geworden van het dagelijkse leven.
Daar gaat Verder dan de Vulkanen over.
Waarom er negentien recepten in staan
Omdat eten en herinneringen voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn geraakt.
Ik wilde geen kookboek schrijven. Maar sommige gerechten brengen je in één hap terug naar een plek, een gesprek of een persoon.
Sopa Criolla brengt mij terug naar een grijze ochtend in Lima, kort na mijn aankomst, toen werkelijk alles nog nieuw was. Adobo brengt mij terug naar een vroege zondagochtend in Arequipa.
Daarom staat ieder recept in het boek achter een verhaal. Eerst de mensen en de herinneringen. Pas daarna de ingrediënten.
Waarom het bijna vier jaar duurde
Dat is veel langer geworden dan ik ooit had gedacht.
Niet omdat ik te weinig verhalen had. Integendeel.
Het moeilijkste was juist om te bepalen welke verhalen ik wel vertelde en welke niet. En misschien nog wel belangrijker: om ze op te schrijven zoals ik ze had beleefd, zonder ze mooier of spannender te maken dan ze waren.
Toen ik uiteindelijk terugkeerde naar Nederland, paste alles wat ik uit Peru meenam in acht kilo bagage. Wat ik achterliet, paste daar nooit in.
En deze website?
Deze website is eigenlijk een verlengstuk van het boek.
Hier deel ik verhalen die uiteindelijk geen plaats meer kregen in Verder dan de Vulkanen, aangevuld met praktische reistips, wandelroutes, recepten en nieuwe herinneringen die nog steeds boven komen drijven.
Ik hoop dat deze verhalen je nieuwsgierig maken naar het Peru dat zich verschuilt achter de bekende hoogtepunten. Want juist daar, verder dan de vulkanen, begon voor mij het echte Peru.
Benieuwd naar het volledige verhaal? Lees dan meer over mijn boek Verder dan de vulkanen.
